McMies was oersaai geweest als mijn Vijf Pijlers er niet waren geweest. Sterker nog: zonder hen was waarschijnlijk mijn hele bestaan oersaai geweest. Bovenaan in mijn top tien mooiste herinneringen van de afgelopen vijf jaar, staan dan ook de Vijf Pijlers, de belangrijkste mensen uit mijn leven. Dit stukje is een kort eerbetoon aan mijn trouwste lezers, mijn liefste metgezellen, mijn allesies - in willekeurige volgorde, natuurlijk, want ze zijn allemaal even belangrijk. Lieve Pijlers, ik zou jullie nooit, maar dan ook echt nóóit meer kunnen missen!

Ik zal beginnen waar het voor mij ooit allemaal begon: bij mama. (En ook bij papa natuurlijk, maar die volgt straks, haha.) Sinds ik met McMies ben begonnen, is er natuurlijk een hoop veranderd. Ik ging op kamers, wat betekende dat mama regelmatig ook naar Nijmegen kwam voor een MDD (moeder-dochter-dag). Als we dan gingen winkelen, sloegen we de V&D nooit over. Daar maakten we namelijk altijd een hoedenfoto - dat is inmiddels echt traditie! De hoedenfoto's zijn hier en hier en hier en hier en hier terug te zien zijn. Onze passie voor hoofddeksels begon overigens al in Amerika, waar we onszelf met slechts één accessoire transformeerden tot Afro-Amerikanen...
Ook al woon ik al vier jaar niet meer thuis, ik geniet er des te meer van als ik weer thuis ben en ik lekker tegen mama aan mag kruipen op de bank. Eigen Huis & Tuin op, bakje suikerpinda's erbij, misschien een beker warme chocomel, papa die in de keuken pannenkoeken staat te bakken. Dan is het weer even net zoals vroeger.


Ook Lotte is natuurlijk, ongetwijfeld, zeker, beslist, absoluut een pijler! Ik leerde haar kennen via BMW, woonde met haar in één huis en later zo ongeveer in één kamer. Ook al zaten we bijna continu bij elkaar op de lip, toch hebben we maar één keer ruzie gehad - en daar ben ik trots op! Tegenwoordig zien we elkaar wat minder vaak, maar als we dan weer bij elkaar zijn, is het net alsof we gewoon verder gaan met waar we de vorige keer gebleven waren. Ik hou van de bankhangavonden met Lot, van de logeerpartijtjes, van de stapnachten! Ze was de hoofdpersoon in heel veel stukjes op McMies, zoals bijvoorbeeld toen we uitwaaiden in Scheveningen en op reis gingen naar Dublin en als we gingen poolen of Martini's drinken in Bascafé of als we heel erg debiele verhaaltjes schreven om maar wakker te blijven bij een bezoekje aan Organon... Zo kan ik nog wel even doorgaan, dat begrijpen jullie. Ik hoop dat Lotte nog heel lang zo blijft zoals ze is, want ik vind haar helemaal super en zou haar nooit meer kwijt willen!


Zoals ik net al aankondigde, komt er nu een verhaaltje over papa. Papa is de beste papa die ik me kan wensen! Niet alleen in praktische dingen zoals klussen in ons nieuwe huisje, maar ook in mentale steuntjes in de rug, zoals alle lieve zegjes die -ie op McMies plaatste. Toen ik de stukjes op McMies teruglas, zag ik weer dat hij altijd precies het goede wist te zeggen als ik weer eens in de put zat. Samen zorgen we ook echt voor het familiegevoel als we met z'n viertjes zijn. We zijn namelijk allebei heel erg van de tradities en er gaat dus ook geen jaar voorbij zonder Sinterklaas, zonder vakantie aan de Moezel of een bezoekje aan Parijs.

Eigenlijk is er in vijf jaar niets veranderd. McMies eindigt namelijk precies zoals het ooit begon: terwijl mijn ouders op vakantie zijn. Vijf jaar geleden waren ze in Italië. Ze zwaaiden voor de webcam van het hotel, om Edward en mij te laten weten dat alles goed ging. Dit jaar vieren ze vakantie op Kreta. Jammer genoeg heeft hun hotel geen webcam, maar vanochtend kreeg ik een mmsje met daarin een foto van papa en mama op het strand. Het cirkeltje is rond!


Edward is de allertofste broer die ik me kan wensen. Als ik terugkijk op onze jeugd, zie ik eigenlijk alleen meer heel veel geluk. We maakten eigenlijk nooit ruzie, wat best bijzonder is voor een broer en zus. Er zijn wel heel veel dingen veranderd sinds ik uit huis ben, maar dat maakt voor onze broedah-zussie-relatie helemaal niets uit. We smeren onszelf iets minder vaak onder met lippenstift. En we brengen de krantjes niet meer samen rond, zoals we vier jaar lang gedaan hebben. Maar behalve dat is hij nog steeds hetzelfde, soms vervelende, maar vaak heel erg lieve en onmisbare broertje als toen. Tegenwoordig komt hij wel eens naar Nijmegen met de auto, alleen of samen met Pauline, mijn schoonzusje in spe. En dan gaan we winkelen of poolen of bankhangen, net zoals we thuis zouden doen.

Edward draagt ook de eretitel 'Meest gefotografeerde familielid'. Hij deed altijd gewillig wat ik hem opdroeg, zoals springen vanaf de duinen, stoer doen onder de Eiffeltoren, patsen op zijn fiets (die hij eindelijk mocht hebben nadat ik zijn betoog op McMies zette) of met zijn schoenen, idioot doen of gewoon gek gekleed zijn. Hij zorgde ook voor de nodige hilariteit op McMies, zoals die ene keer dat hij opgesloten zat op de wc... Onze bloedband is onverbreekbaar, en ik hoop dat we nog heel lang zo'n gave broedah en zussie mogen blijven.


Last but definitely not least: Karin. Ze is mooi, lief, lekker, knap, slim, sterk, grappig en ze is ook een beetje van mij! Ha! Zonder haar was mijn leven nooit zo goed op orde geweest. Zij maakt mijn dagen mooi, mijn glimlach breed en mijn hart heel groot. In de afgelopen twee jaar heeft ze mijn wereld veranderd: ik studeer als een malle, ik ben minder wispelturig en ik geniet van de kleine en grotere dingen des levens. Dat was ongetwijfeld niet zo geweest als ik haar niet had ontmoet. In twee jaar heeft ze een grote plek veroverd in mijn hart, wat vast ook zichtbaar is geweest op McMies. Het leven met Karin is één groot feest en dat is niet gelogen: we dansen tot we erbij neervallen, we gaan vaak op vakantie, we maken onverwachte uitstapjes naar zee, we vieren de feestdagen met onze families en we wonen samen. Ze heeft zelfs De Vloek van de Lasagne doorbroken! Karin & Michelle, Nikar & Chimelle, Karrin & Migelle: we horen bij elkaar en ik hoop dat dat nog minstens tachtig jaar zo blijft. Al die liefde!


This is it! Vijf jaar lang heb ik jullie op de hoogte gehouden van het reilen en zeilen in mijn leven. Jullie hebben me gevolgd toen ik begon met studeren, op kamers ging en bijzondere vriendschappen sloot. Ik lachte en ik huilde, en jullie lachten en huilden mee. Ik ontmoette de liefde van mijn leven, met wie ik samen ben gaan wonen. Kortom: jullie hebben me volwassen zien worden. Ik vond het een fantastische rit en ik hoop dat jullie, medepassagiers en voorbijgangers, er ook van genoten hebben. Dank jullie wel!

Soms vraag ik me af wat ik erger zou vinden: doof zijn of blind. Kiezen tussen twee kwaden is sowieso niet mijn sterkste kant, maar dit dilemma is voor mij al helemaal onoplosbaar. Naast alle alledaagse dingen die ik niet meer zou kunnen doen, betekent het één dat ik geen foto's meer kan maken, en het ander leidt ertoe dat ik geen muziek meer kan luisteren. Over de foto's konden jullie in #7 al iets lezen; dit stukje gaat over de onmisbaarheid van muziek in mijn leven. Omdat deze flashbacks allemaal 'slechts' uit een top tien bestaan, was voor mij de schone taak weggelegd om mijn tien favoriete nummers uit te zoeken. Vaak brengen liedjes me terug naar een bepaalde periode of herinneren ze me aan een bepaald persoon, waardoor het moeilijk is om 'objectief' een top tien vast te stellen. Daarom staan hieronder tien liedjes die op dit moment het meeste bij mij teweeg brengen, in quasi-hiërarchische volgorde. Het is lastig om precies uit te leggen wat een nummer zo mooi maakt, dus ik raad jullie aan de nummers zelf ook eens te beluisteren - klik op de titel van het nummer om het YouTube-filmpje te openen.

10. Josh Ritter - Girl In The War
Josh Ritter is één van de meest bijzondere singer-songwriters die ik ken. Zijn liedteksten hebben vaak een dubbele bodem, waardoor ik zijn nummers pas na een paar keer luisteren heb leren waarderen. Ik heb Girl In The War uitgekozen in de top tien omdat het prachtige interteksten bevat. Dit nummer bestaat uit een dialoog tussen Petrus en Paulus. Josh Ritter weet als geen ander Bijbelteksten te verwerken in zijn nummers, zonder dat het er te dik bovenop ligt. 

Paul said to Peter: You gotta rock yourself a little harder
Pretend the dove from above is a dragon and your feet are on fire 
But I got a girl in the war, Paul, her eyes are like champagne
They sparkle, bubble over and in the morning all you got is rain

9. Teitur - One And Only
Er zijn weinig liefdesliedjes die niet cliché zijn en One And Only van Teitur is er daar één van. De ultieme liefdesverklaring - het is heel erg Karin-en-Michelle-vinden-elkaar-super-mega-ultra-lief!

I've been wishing on a star but I could never have imagined
I would land just where you are after all this lonesome traveling
Took one look in your eye, reached out to hold your hand
This is when I realized what I could never understand
Do you want to be my one and only love?

8. a balladeer - Robin II
Als er één band veel invloed heeft gehad op mijn muzieksmaak, is het a balladeer wel - en daarom mag een nummer van hen dan ook niet ontbreken in de top tien. Het eerste album van a balladeer staat vol met prachtige nummers, die eigenlijk allemaal tot mijn favorieten gerekend mogen worden. Fortune Teller bijvoorbeeld, het aanstekelijke nummer dat altijd zo gaaf was tijdens concerten. Of Pre-Berlin, dat me zo weer terugbrengt naar de zomer van 2006. Maar de winnaar is toch Robin II, omdat het een verhaal op zich is - ook het intro op Robin II, dat Marinus ooit zong tijdens een concert, draagt bij aan de schoonheid van het nummer. Een onbegrijpelijk verhaal als je er voor het eerst naar luistert, maar naarmate de cd Panama langer op repeat staat wordt de symboliek steeds duidelijker. Nog steeds begrijp ik het niet helemaal, maar dat maakt niet uit: ik ben iedere keer weer geboeid als ik dit nummer hoor.

But what really helps a lot is the knowledge
That it's nothing but the time it takes
You gave me meals for thought and Robin a laughing break
How quickly will he re-enter the lists?
Don't correct me if I'm wrong
I'm sure that grudge exists (especially his…)
and that mine will make a brilliant song

7. Nina Kinert - Combat Lover
Mijn meest beluisterde nummer in iTunes is op dit moment Combat Lover van Nina Kinert: 102 keer heb ik dat nummer al via iTunes beluisterd. Het is één van de ruigere nummers in mijn top tien; zoals jullie waarschijnlijk al hebben gemerkt ben ik normaal wat meer into het zachtere gitaar- en pianowerk. Combat Lover is een uitzondering, omdat de elektronische geluidjes en het gevoel van de muziek me in hun greep houden. En het feit dat Nina in de clip een meisje zoent, draagt daar natuurlijk ook aan bij. ;-)

6. Ray LaMontagne - Empty
Ook Ray LaMontagne's Empty behoort tot mijn top tien van favoriete nummers. Ik luisterde het non-stop in de winter van 2007. Het paste perfect bij die donkere dagen, terwijl het eigenlijk een lente-achtig beeld schetst. De tekst lijkt zo lief, maar heeft een droevige ondertoon - iets waar ik door gefascineerd blijf. Ik kon me er helemaal in verliezen en ook nu de herfst weer is aangebroken, wil ik mezelf  weer onderdompelen in Ray's melancholische geluiden.

Lay your blouse across the chair
Let fall the flowers from your hair
And kiss me with that country mouth so plain
Outside the rain is tapping on the leaves
To me it sounds like they're applauding us
The quiet love we make
Will I always feel this way
So empty, so estranged

5. Tom McRae - Ghost Of A Shark
Ik vertelde in flashback #6 over de concerten al iets over Tom McRae. Ghost Of A Shark was een instant hit tijdens zijn concert in LUX. De melodie en tekst paste perfect bij mijn gemoedstoestand: een beetje liefdesverdrietig, een beetje op een kruising, een beetje somber vanwege de in aantocht zijnde winter.

Tell me now, is there difference
Between a shark and the ghost of a shark
'Cause all I have are secrets
And memories of the dark
Oh, rip away the skin, burn my heart

4. The Killers - All These Things That I've Done
Naast Combat Lover van Nina Kinert is ook het nummer All These Things That I've Done van The Killers een wat heftiger nummer in deze lijst. Vakantie met The Gang, na het bezoek aan de ijssalon, tweeëneenhalf rondje op de rotonde, dit nummer op repeat in Jessica's auto. Hard, héél hard meeblèren met dat ene gave stukje in het midden: I got soul but I'm not a soldier!

Over and out, last call for sin
While everyone's lost, the battle is won
With all these things that I've done
All these things that I've done 
Time, truth and hearts
If you can hold on

3. Glen Hansard & Markéta Irglová - When Your Mind's Made Up
Een nummer waar ik niet veel specifieke herinneringen aan heb - behalve dan misschien aan Dublin - is het nummer When Your Mind's Made Up uit de film Once. Het grote publiek vindt Falling Slowly veel mooier, maar ik kan maar geen genoeg krijgen van juist dit liedje. Het moment dat de drums erbij komen, de tweestemmigheid van Glen Hansard en Markéta Irglová: kippenvel!

2. Damien Rice - The Animals Were Gone
Het is lastig te omschrijven wat muziek van Damien Rice met je doet. Ik zou bijna zeggen: het is een gevoooeeel, weet je - maar daarmee doe ik zijn muziek absoluut tekort. Het is meer iets waar je in gelooft, een levensstijl, ofzo. Al zijn nummers zijn zo overpowering - The Animals Were Gone misschien nog wel het meest. Ogen dicht, koptelefoon op en heel even stopt de wereld met bestaan.


1. Ane Brun - Changing Of The Seasons
Eigenlijk schieten alle woorden hiervoor tekort. Mijn allerfavorietste liedje, tranentrekkend mooi, het stormt recht door naar mijn hart - het dekt de lading niet. Dit is mijn lijflied. Dit ben ik.

Restlessness is me, you see
It's hard to be safe
It's difficult to be happy
It's the changing of the seasons
[...]
The relief of spring
Intoxication of summer rain
The clearness of fall
How winter makes me reconsider it all

In de afgelopen vijf jaar zijn er allerlei belangrijke, memorabele, zelfs life changing dingen gebeurd. Het zijn beslissingen of momenten die mijn leven hebben veranderd - vaak ten goede. Tijdens het schrijven van deze flashbacks viel me pas op hoeveel er in de laatste jaren veranderd is. Ik vind het mooi dat ik op McMies mijn ontwikkeling van tiener tot volwassene, van scholier tot student, van single tot samenwonende vast heb kunnen leggen. Ik presenteer jullie: de tien momenten die het meeste impact hebben gehad.

Er is één gebeurtenis die ik nooit zal vergeten en dat is de dood van Anne. Anne was een klasgenootje op het VWO. Een blond meisje; de leraren verwarden ons vaak, omdat we best veel op elkaar leken. Op woensdag 31 maart 2004 overleed ze plotseling aan een ruiterembolie. Op die dag besefte ik me dat het leven niet oneindig is. In die tijd bestond McMies nog niet, maar in de jaren erna heb ik Anne regelmatig herdacht op mijn weblog. Haar verjaardag en overlijdensdag gaan voor mij nooit ongemerkt voorbij. Lieve Anne: you walked out of my life, but you left footprints in my heart.



In mijn VWO-loopbaan heb ik toch wel drie keer op het punt gestaan om te blijven zitten. Ik had (achteraf gezien) het verkeerde profiel gekozen, Natuur & Gezondheid. Wiskunde en natuurkunde waren niet mijn sterkste punten en dat was ook terug te zien in mijn resultaten. Aan het einde van het jaar kreeg ik vaak het voordeel van de twijfel, maar moest ik nog wel een zogenaamde 'vriendschappelijke taak' maken. Daar kon ik niet meer op blijven zitten, maar moest ik wel aan het einde van de zomervakantie zo goed mogelijk afgerond hebben. Iedere jaar kroop ik dus weer door het oog van de naald. In de maanden voor het centraal examen maakte ik al samenvattingen en oefenexamens om de kans dat ik zou zakken, zo klein mogelijk te maken. Ik had zeven examenvakken: scheikunde, Nederlands, Latijn, Engels, natuurkunde, wiskunde, tekenen en biologie. Mijn harde werken wierp zijn vruchten af, want het is me in één keer gelukt: ik slaagde zonder ook maar één onvoldoende in mijn bèta-vakken! Geen wiskunde en natuurkunde meer, hoera!

Tijdens de introductie van mijn studie BMW was ik helemaal overtuigd dat ik op kamers wilde. Gelukkig zakte die drift al snel en bleef ik nog lekker even thuis wonen. In oktober hoorde ik van Lotte dat er in het huis waar zij woonde, een kamer vrijkwam. Samen met mijn ouders heb ik toen de knoop doorgehakt: ik ging op kamers! In november waren we ieder weekend bezig om mijn kamertje zo mooi mogelijk te maken. We verfden de muren en we kochten mooie nieuwe meubels, die we met de hele familie in elkaar zetten. Na de puntjes op de i was het helemaal mijn kamertje. De eerste tijd moest ik natuurlijk best wennen aan het op mezelf wonen. Gelukkig woonde Lotte in hetzelfde huis! En ook al werd het later steeds stommer (lees: er was één vervelende huisgenoot die me het gevoel gaf dat ik in een gevangenis leefde), toch heb ik ook wel mooie herinneringen aan de Gildekamp. Iedere dag weer het kleedje rechtleggen, vlees-met-bot leren eten, Martini's drinken in de achtertuin, en dan in het weekend weer lekker verwend worden in Den Bosch. :-P


Veel van deze spullen behoren trouwens nog steeds tot ons huidige meubilair!
Na twee jaar wilde ik niets liever dan vertrekken uit de gevangenis. [Nu lijkt het alsof er niets belangrijks is gebeurd in de twee jaar dat ik op de Gildekamp woonde, maar niets is minder waar. Voor stukjes over die tijd verwijs ik jullie lekker door naar #10 en #8 van de flashbacks!] Ik reageerde op iedere advertentie op Kamernet die voldeed aan mijn eisen en bezocht vele kijkavonden. Op 22 april 2007 had ik een kijkavond in de Javastraat, nog geen minuut lopen vanaf Lotte's kamer. En ik kreeg de kamer! Of nou ja, het kamertje: acht vierkante meter, maar met hoogslaper en inbouwkast en eigen wastafel balkon en lieve huisgenootjes. Ik vond het helemaal geweldig! In één dag verhuisden we alle spullen van de Gildekamp naar de Javastraat. In no time voelde ik me een echte Javaan! Later kreeg ik zelfs nog nieuwe vloerbedekking en ik had zelden iets zó graag gewild als een boekenkast, dus ook die werd door mijn vader gemaakt. Ja, ik bof maar met mijn ouders en broeder, die iedere keer weer hun mouwen opstroopten om te komen helpen!


Ik studeerde al bijna twee jaar Biomedische Wetenschappen, maar toen pas wist ik zeker dat ik me niet voor altijd met BMW bezig wilde houden. Maar wat ik dan wél wilde doen, wist ik niet. Om even los te komen uit de dagelijkse sleur, gaf ik me op als vrijwilliger voor de Dag van de Literatuur in Rotterdam. Ik was zaalwacht en mocht de hele dag luisteren naar schrijvers, die vertelden waar ze hun inspiratie vandaan haalden. Aan het einde van de dag leerde ik Britt kennen en met haar kon ik het meteen heel goed vinden. Na die dag heb ik nog één keer met haar afgesproken en toen ik vertelde over de twijfels die ik had bij mijn studie, zei ze dat ik gewoon mijn hart moest volgen. Als BMW me niet gelukkig maakte, kon een andere studie dat misschien wel! Door haar opmerkingen ging ik nadenken over wat ik dan zou willen. Na een hoop wikken en wegen kwam ik uit bij Nederlandse Taal & Cultuur. Het was moeilijk om de switch te maken: niet alleen moest ik weer van voor af aan beginnen, ook dacht ik toen dat ik twee jaar van mijn leven weg had gegooid. Nu weet ik natuurlijk dat dat niet zo is: die jaren hebben immers voor een groot deel bepaald wie ik nu ben. Uiteindelijk is de overstap van BMW naar NT&C één van de beste beslissingen in mijn leven geweest. Ik zit nu helemaal op de goede plek!

Dat ik van studie veranderde had niet alleen gevolgen voor mijn zin om te studeren. Tijdens de introductie van NT&C leerde ik Karin namelijk kennen! Na een nogal onverwachte coming out van beide kanten, lieten we elkaar die week niet meer gaan. We praatten en praatten en praatten en de vlinders werden steeds overheersender. Na de intro en een nogal onrustige periode van een paar maanden, wist ik zeker dat ik met Karin verder wilde. Op 9 december 2007 vroeg ik haar of ze mijn vriendinnetje wilde zijn en ze zei 'ja'! Sindsdien horen we bij elkaar als peper en zout (en soms een beetje als water en vuur, haha). En daar ben ik zooo blij mee! <3!


Onze eerste foto als stel: niet bijstel charmant, maar wel heel verliefd!
In de afgelopen jaren zijn er steeds meer belangrijke mensen in mijn leven gekomen. Zo is er bijvoorbeeld mijn schoonfamilie, die ik voor geen goud meer zou willen missen! En het mooie aan mijn schoonfamilie was natuurlijk dat ze schapen in de achtertuin hadden. Op 28 maart 2008 werd Michelle-lam geboren: het meest perfecte schaapje wat ik ooit had gezien. Al snel groeide ze uit tot een sexy schaap. Iedere keer als ik in Groenlo was, huppelde ik naar de wei om Michelle-schaap te begroeten. Vaak keek ze me dan een beetje arrogant aan, maar dat maakte me niets uit. Ik hield onvoorwaardelijk van haar! Op 2 april 2009 beviel Michelle-schaap van Sam-lam, ook al zo'n mooi meisjesschaap. Vlak voor de zomervakantie moest ik afscheid nemen van de schaapjes en in het bijzonder van Michelle-schaap. Het viel zwaar, maar gelukkig heb ik prachtige foto's en een plukje wol als herinnering!


Als meisje van tien keek ik iedere zaterdagochtend naar Telekids, de show van Carlo en Irene. Toen ik werd gevraagd voor een interview in Life&Cooking over jong uit de kast komen, twijfelde ik natuurlijk geen moment! Zo kwam het dat ik op 2 november tien minuten lang op tv was samen met mijn ouders, Edward en Karin. Ik had nooit gedacht dat mijn coming out-verhaal tot zoiets cools zou leiden. Ik vind het heel mooi dat ik het op deze manier voor een aantal jongeren misschien wat makkelijker heb kunnen maken om uit de kast te komen! Max en ik werden behandeld als echte VIP's: we hadden zelfs onze eigen kleedkamer! Na afloop van de show mocht ik op de foto met Carlo en Irene: a dream came true. Wat een gave belevenis!


In vier jaar tijd ben ik maar liefst drie keer verhuisd. De derde keer was heel bijzonder: Karin en ik gingen samenwonen! We waren al een tijdje op zoek naar een mooi appartementje en toen we ons huidige appartementje gingen bekijken (toevallig op 22 april, dezelfde dag als de kijkavond van de Javastraat), wist ik het meteen zeker: hier wilde ik samen met Karin wonen! Klein maar fijn, met een eigen keuken, douche en toilet, veel licht, hoog plafond en twee aparte kamers. Het had niet perfecter kunnen zijn! Op 1 juli, midden in de tentamenweek, verhuisden we onze spullen van onze kamers naar ons nieuwe huisje. Allebei de familie's staken de handjes flink uit de mouwen, waarvoor nogmaals dank! De zaterdag erna plaatsten we de nieuwe meubels en al snel voelden we ons helemaal thuis. Voorlopig hoeven we hier niet meer weg!

Op 15 oktober is het zover: dan mag ik mijn propedeuse op komen halen. Ik heb er al veel over verteld in de afgelopen flashbacks, dus ik hou het nu beknopt. Ik ben blij, trots en verguld dat het me na vier jaar studeren is gelukt! De laatste vier jaar heb ik, ook op McMies, een lange reis gemaakt om dit felbegeerde papiertje in handen te krijgen. Natuurlijk zijn mijn bachelor- en masterdiploma's nog veel felbegeerder, maar de propedeuse-uitreiking is wel een prachtige afsluiting van mijn McMiescarrière!

Al vanaf de introductie van NT&C sta ik bekend als de groepsfotograaf, maar ook daarvoor was het maken van groepsfoto's al één van mijn grootste hobby's. Kleine groepen, grote groepen: de zelfontspanner stond niet stil! Niet tot ieders plezier, overigens... Maar goed, alle sikkeneurige foto-objecten moeten hun mond maar gewoon houden, want nu kan ik in ieder geval wel mooi terugkijken op vijf jaar groepsfoto's!


Het Pimps & Ho's-feest van Roos was een groot succes! Ik verscheen als jaren tachtig-stoephoer met een decolleté van hier tot Tokio. Erg aantrekkelijk!


Deze foto is gemaakt tijdens het MFV-eindfeest van 2006. Het thema was - hoe raad je het - roze en speciaal voor de gelegenheid hadden we flink wat roze accessoires in huis gehaald. Het meest hilarische van de avond was ongetwijfeld de dode wezel op mijn hoofd, die niet meer weg te krijgen was. Jessica en ik hebben nog nooit zó erg de slappe lach gehad.


De afsluiting van studiejaar 2006-2007: lekker met z'n allen op de kamer van Annelies genieten van de zomervakantie. Special group member Henk was ook van de partij!


In de zomervakantie van 2008, samen met Loti und Ani!


Karin brengt heel veel moois in mijn leven, onder andere een supergezellige schoonfamilie! Het was dat Michelle-schaap niet naar binnen mocht, anders had ook zij op deze foto gestaan natuurlijk.


Het staatsieportret van de familie Stapel met kerst 2008. Dit jaar doen we er natuurlijk weer één, maar dan nu met Pauline erbij!


De IG-commissie van seizoen 2008-2009 tijdens het BID-weekend. Inmiddels zijn er alweer wat mensen afgevallen en wat mensen bijgekomen, maar hopelijk wordt het dit jaar net zo'n gave commissie als dat het vorig jaar was!


Met M&V&H&I&K op de Roze Zaterdag in Den Haag. M&V&H ken ik natuurlijk via Karin, maar intussen zijn het ook een beetje míjn vriendinnen geworden. Dit was de eerste keer dat ik Ilse ontmoette en dat was meteen supergezellig!


Mijn collega's op het MPI zorgen voor de nodige relativering in mijn leven. Ze laten me bijvoorbeeld helemaal in mijn waarde als ik bloedfanatiek aan het tafelvoetballen ben. :-P


The Crowd mag natuurlijk ook niet ontbreken in deze flashback, want er zijn onwijs veel groepsfoto's van hen gemaakt. Bedankt dat jullie altijd zo wilden meewerken en zelf alvast leuke poses aannamen!

De meeste stukjes op McMies zijn geschreven als een dagboek: gewone woorden, normale opbouw, geen stijlfiguren of metaforen of intensiveringen. Er zijn een paar stukjes die boven dit niveau uitstijgen. Stukjes waar ik trots op ben, die de werkelijkheid schromelijk overdrijven of die juist heel ingetogen zijn. Ik presenteer jullie, in chronologische volgorde: mijn favoriete stukjes op McMies.

24 januari 2006 - Contrast
Op 24 januari 2006 kreeg mijn opa (van mijn vaders kant) een hartaanval. Hij was aan het oefenen met zijn rollator, maar de overgang van het ijskoude buiten naar het warme binnen, kon zijn hart niet aan. In het ziekenhuis werd hij nog een tijdje aan de monitor gelegd om te kijken of hij het nog zou kunnen redden. Op 25 januari haalden ze hem van de machines af, maar hij kon het niet meer alleen. Achteraf ben ik blij dat ik het stukje over zijn dood op zo'n mooie, poëtische manier heb geschreven, omdat het nog eens benadrukt hoe flinterdun de lijn tussen leven en dood is.

Ik. Practicumlokaal, 13:55 uur, met elektroden op mijn polsen geplakt die naar de computer leiden. Op het beeldscherm is mijn hartslag te zien, krachtig en zo'n 80 slagen per minuut. Ik ben ontzettend vrolijk.
Opa. Intensive Care, Albert Schweitzer ziekenhuis in Zwijndrecht, 20:35 uur. Zijn borstkas volgeplakt met elektroden, een beademingsbuisje in zijn keel en legio medicijnen om hem heen. Vanmiddag kreeg hij tot twee keer toe een hartstilstand, maar het ambulancepersoneel wist hem te reanimeren.

4 juli 2006 - Catastrofe
Lange tijd wilde ik mijn nagels zo lang mogelijk laten groeien. De nagels van mijn duimen bleken het altijd het langst vol te houden. Op een gegeven moment was ik alleen nog maar bezig met het beschermen van Nagel, totdat -ie zich door een onverwachte beweging plotseling verwijderde van mijn duim. Het was verschrikkelijk.

Wat moet ik zonder nagel!? Ik sta er bekend om! Mensen zien eerst mijn nagel lopen en dan kom ik er achteraan! Ik ben beroemder dan het meisje met de zwavelstokjes - ik ben het meisje met de nagel! Het was mijn belangrijkste manier om te ontstressen, even aan m'n nagel voelen. En hoe moet op zondag nou het vlees gesneden worden?

28 april 2007 - Enge grote dikke bromvlieg
In het voorjaar had ik op de Javastraat vaak last van vliegbeesten die mijn kamer binnenvlogen. Soms was het een gewoon vliegje en dan was het weer een mot. Ik vond het niet zo verschrikkelijk allemaal, totdat de enge grote dikke bromvlieg mijn kamer enterde. Probeer die maar weer eens weg te krijgen!

Met mijn zoekende oog vond ik de boosdoener: een enge grote dikke bromvlieg. Hij was minstens anderhalve centimeter lang, zijn vleugels produceerden het geluid van een opstijgende Boeing en er zat haar op zijn poten (en zoals jullie allemaal weten heb ik een hekel aan been-, rug- of ander misplaatst lichaamshaar). ... Ik pakte een beker om Bev (beromvlieg, als in: feruitvlieg) mee te vangen en een A4'tje om de beker mee af te sluiten. Ik die trap weer op. Bev was in drie pogingen gevangen - hij verzette zich dapper, trok zelfs een paar keer zijn zilveren zwaard. Poging twee mislukte zelfs zo erg dat hij spartelend op mijn naakte voet viel. Ik schrok daar zo erg van, dat ik met een maaiende armbeweging de lamp uit het plafond mepte. Het gevolg: een lamp die nu aan twee draadjes bungelt en een heleboel gipsstukjes op de zwarte vloerbedekking.

20 mei 2007 - Een hoofd als een tomaat
Sporten is zeg maar echt niet mijn ding. Ik blijf ver van alle sporten waarbij ik moet springen, huppelen of andere heftige bewegingen moet maken. Een D-cup heeft niet alleen maar voordelen! ;-) Inmiddels doe ik regelmatig aan spinning of trek ik een twintigtal baantjes in Sportfondsenbad West, dus mijn conditie gaat met sprongen vooruit. Maar vroeger ging het wel anders: ik was echt nóóit in het sportcentrum te vinden. Op een gegeven moment wilde ik dan maar gaan hardlopen, maar ook dat bleek niet helemaal te werken...

Mijn haren waren nat van het zweet, ik hijgde als een astmatische herdershond en last but not least: mijn hoofd leek wel een tomaat of een paprika. Het bovenste stoplicht, een Valentijnsroos, het broekje van Mickey Mouse. Rood van rood wit blauw, van heel mijn hart voor jou. Zó rood. Uit schaamte gaven mijn wangen nóg meer licht toen ik mezelf in de spiegel zag.

Dit stukje werd overigens nog aangepast door RJ en Hein. Het resultaat is hier te vinden.

10 november 2007 - Ode aan mijn K·Swiss'ers
Mijn favoriete schoenen allertijden waren mijn gympies van K·Swiss. Edward had ze ook, maar dan helemaal in het wit; die van mij waren wit met zilver en rood. Superkek! Ik liep er dan ook dagelijks op: gewoon naar college, maar ook in het weekend als ik de post of de krantjes rondbracht. Op een gegeven moment hadden ze hun beste tijd gehad: er zat bijna een gat in de zool en je kon bijna mijn tenen zien. Het afscheid viel zwaar!

Afgelopen maandag waren ze voor het laatst dichtbij me. Samen stonden we in de Noordzee, met uitzicht op de pier van Scheveningen. Het liet me koud dat mijn voeten aanvoelden als ijsklompjes, gekoeld door het zeewater dat langzaam naar binnen sijpelde in mijn Swissers. In stilte nam ik afscheid van mijn trouwe tweede huid, mijn metgezellen, de kanjers die alle seizoenen maar liefst twéé keer hebben getrotseerd.

25 november 2007 - De overbodigheid van de mannelijke sekse
Er zijn een aantal stukjes waar erg veel mensen op gereageerd hebben. 'De overbodigheid van de mannelijke sekse' is er daar één van. Wat een discussie! Ik had in die tijd nog niet op McMies verteld dat ik lesbisch was - hoewel de meeste lezers het vast al wel wisten, of tussen de regels door konden lezen. En aangezien ik dus niet hetero ben, kan ook de mannelijke lichaamsbeharing mij niet bekoren. Een aantal mannen voelden zich desalniettemin behoorlijk gekwetst... Over mannen gesproken: ik vind de slogan 'Liever slap erin dan hard ernaast' (nu te zien in het Gymnasion) werkelijk briljant!

Het eerste en belangrijkste argument waarom kerels ver beneden het vrouwvolk staan, is hun lichaamsbeharing. Hoofdhaar tot daar aan toe, maar dan dat beenhaar! Dat borsthaar! Ver-schrik-ke-lijk. Als ik ergens van gruwel, is het daar wel van. De wereld zou een stuk perfecter zijn als er geen dingen bestonden als borsttapijtjes, gezichtsgrasveldjes en beenvachtjes.

25 december 2007 - De kapper
Ik had tijdens in het najaar van 2007 de smaak te pakken: het ene na het andere grappige stukje rolde onder mijn vingers vandaan. Zo ook het stukje over mijn nieuwe kapsel. Ik ging naar de kapper, die vervolgens zo druk aan het kletsen was dat ze íets teveel haar wegsneed. Het gevolg: ik miste minstens de helft van mijn immer volle haardos.

Dan sta ik ineens voor een spiegel en ik schrik: ik lijk Matthijs van Nieuwkerk wel. Slechts enkele dunne plukken haar zitten op mijn schedel geplakt, mijn pony lijkt compleet verdwenen te zijn en het is véél te kort.

10 januari 2008 - Een achtbaan van emoties
Karins oma is na een val in het ziekenhuis belandt en een week later is ze steeds verder aan het wegzakken. Ze wil graag van iedereen afscheid nemen, dus Karin en ik gaan linea recta naar het ziekenhuis in Hengelo. Ik schreef een stukje over die dag, hoe ik heen en weer geslingerd werd tussen vermoeidheid, verdriet en blijdschap. Overigens is Karins oma die dag niet overleden. Sterker nog: ze leeft nog steeds!

Karins oma is negentig - een sterk geslacht. Karin's moeder en Karin zelf houden haar hand vast, ik heb de andere hand van Karin in die van mij. Ze is nog heel helder, praat over vroeger, zegt dat ze het fijn vindt dat Karin "nu ook iemand heeft". Ik moet de brok in mijn keel wegslikken. Engeltjes, mannen met helmen, glinsterkes. "Geen ruzie maken hoor." Ik ben enorm onder de indruk van de kranigheid van deze vrouw, van haar ruimdenkendheid, van de drie generaties vrouwen die bij elkaar zitten.

7 mei 2008 - Toen ik nog geen hooikoorts had
Al jaren heb ik last van hooikoorts. En dan gaat het dus niet om drie keer per dag niezen en soms even je neus snuiten. Nee, dan gaat het om niesbuien die wel vijf minuten duren en dertig doorweekte zakdoeken in de week. Gelukkig heb ik intussen medicijnen die de hooikoorts goed weten te onderdrukken, maar er was een tijd dat ik die nog niet had. Vol zelfmedelijden sloot ik mezelf op op mijn verduisterde kamer, maar het hielp allemaal niets.

Al mijn hele leven word ik in de lente en zomer geteisterd door een verschrikkelijke pollenallergie. Zodra de temperatuur begint te stijgen, de zon zich regelmatig laat zien en de bijtjes vrolijk van bloem naar bloem hoppen, kan ik me beter niet meer buiten vertonen. Mijn ogen tranen, mijn neus loopt als een lekke kraan en als ik nies, is dat vier straten verderop te horen. Het beste kan ik me vijf maanden lang verstoppen op mijn kamer: gordijnen dicht, ogen dicht en een zakdoek onder mijn neus gebonden.

11 november 2008 - Over blije mussen en sneren onder water
Na de tentamenweek is het altijd wachten geblazen op het moment dat de cijfers bekend zijn. De docenten hanteren strikte deadlines, maar jammer genoeg zijn ze zelf niet zo goed in op tijd laten weten waar de studenten aan toe zijn. Natuurlijk heb ik wel een beetje begrip voor hun situatie: ze moeten immers tig tentamens nakijken, en daarnaast ook nog onderzoek doen en vergaderen en roddelen op de zevende verdieping. Maar één keer was ik het helemaal zat. Wat wilde ik graag mijn punten weten! Ik dacht: als ik nou een leuk stukje schrijf, dan gaan ze de tentamens vast wat sneller nakijken...

Zoals jullie weten spreek ik vloeibaar Nederlands en het zal dus ook niet vaak voorkomen dat ik uit mijn lul nek, maar de docenten brengen me tegenwoordig helemaal van mijn abrikoos. De tentamenperiode is alweer drie weken achter de boeg, maar de cijfers zijn in geen heinde of velden te bekennen. En dat terwijl er toch heel veel honden zijn die ernaar kraaien. Iedere dag maken de docenten ons weer dood met een blije mus: "Ja, ik ben bijna klaar met nakijken!" Maar wij weten natuurlijk wel hoe de vork in de keel steekt.

Blogdrive had er vandaag niet zo'n zin in, waardoor dit stukje pas in de namiddag verschenen is. Excuses hiervoor!

Toen ik nog op het VWO zat, had ik niet zo'n bijzondere muzieksmaak. Het idee was er al wel (lees: ik luisterde voornamelijk rustige popmuziek met bijzondere gitaarriedeltjes, maar desalniettemin: popmuziek), maar het kwam pas echt tot uiting toen ik BMW ging studeren. Jessica en Evelien bleken muziek te luisteren die heel goed bij mijn gevoelige oor aansloot. Ik ontdekte steeds mooiere muziek en ging vaak naar concerten. Niet alleen vond ik het gaaf om de artiesten live te horen, ik vond het ook heel gaaf om foto's te maken. Ik stak Evelien ook aan met het concertfotografievirus, dus dat maakte het extra leuk. Hierbij een (chronologisch) overzicht van de vetste concerten van de afgelopen vijf jaar.

Mijn eerste muziekverslaving was a balladeer. Volgens mij had ik nog nooit iets van hen gehoord, maar werd ik door Jessica en Evelien meegevraagd naar hun concert in de W2 in Den Bosch. Ze speelden daar als voorprogramma van Solo (ook een favoriet) en ik was meteen verkocht. Ik werd een echte groupie: Evelien en ik reisden het hele land door om a balladeer live te zien. Zo kwamen we zelfs in Barneveld, waar meteen het hoogtepunt van mijn a balladeer-fancarrière plaatsvond: ik ging met frontman Marinus op de foto. Hun eerste plaat, Panama, is absoluut mijn meest beluisterde cd ooit!


Het concert waar ik het langst naar toe heb geleefd, is dat van Damien Rice. Hij speelde in de 013 in Tilburg en het toegangskaartje was een cadeautje van The Gang. Al weken van tevoren werd ik hyperactief bij de gedachte alleen al. Vlak voor het concert hoorden we dat Lisa, Damiens vaste metgezellin, uit zijn band was gestapt. Gelukkig maakte dat voor het concert verder niets uit, want Damien was op zijn best. Ik had geen perfectere setlist kunnen verzinnen: hij speelde al mijn favoriete liedjes! Ik denk dat ik nooit meer naar één van zijn concerten zou gaan, omdat het echt niet beter kan worden dan toen. Het was fantastisch!

Er zijn twee artiesten die ik lange tijd genegeerd heb: Josh Ritter en Thomas Dybdahl. Als ik eerder de muzieksmaak van mijn neighbours op last.fm had gevolgd, was ik al veel eerder fan van die twee artiesten geworden. Ze behoren nu ook niet voor niets tot mijn favoriete artiesten allertijden! Ik kocht pas op de middag voor het concert een kaartje voor Thomas Dybdahl in de W2, maar het is één van mijn beste aankopen ooit geweest. Het was fantastisch weer die dag (misschien zelfs wel iets te heet), de concertbezoekers waren uitgelaten en Thomas & de band waren geweldig. Sindsdien is meneer Dybdahl niet meer uit mijn afspeellijst weg te denken!

Er is één artieste waar ik nooit genoeg van zal krijgen en dat is Ane Brun. Vanaf de eerste klanken die ik van haar hoorde, was het duidelijk: ik was verliefd! En dan vooral op haar muziek, natuurlijk. Haar teksten en haar melodieën komen altijd recht naar binnen! Het duurde even voordat ik haar voor het eerst live zag. De verwachtingen waren dus hooggespannen, maar ze heeft ze allemaal waargemaakt. Niet alleen had ze een heel gaaf voorprogramma (Nina Kinert, daarover later meer), maar ook een supercool begeleidende strijkkwartet! Na dat eerste concert heb ik Ane nog twee keer live mogen zien, in Paradiso en in Tivoli. Twee keer sprak ik met haar en één keer ging ik zelfs met haar op de foto (waarop je het straaltje kwijl bijna over mijn kin ziet lopen :-P). Ja, Ane heeft een speciaal plekje in mijn hart!


Er zijn ook artiesten die ik eerst live zag en waarvan pas later ontdekte dat ze heel erg leuke muziek maken. Het beste voorbeeld hiervan is Jason Mraz. Ik kende maar een paar liedjes toen Tim me meevroeg naar zijn concert in Paradiso. Het concert bleek volledig uitverkocht te zijn, terwijl hij toen nog niet eens doorgebroken was in Nederland. Ik was die dag met The Gang naar Duinrell geweest en ik was dus behoorlijk moe, maar ik ben wel echt superblij dat ik bij dat concert aanwezig ben geweest. Het sfeertje, alle blije mensen, de fijne muziek: het was een fantastische zomerdag!

Ik had het net al even over Josh Ritter (bij mij eerder bekend als: Josh Ritter Sport). Het openbaar vervoer werkte niet echt mee op de avond dat ik hem voor het eerst zag, waardoor we een groot deel van het concert misten. Zijn show in Tivoli was niet alleen veel relaxter om heen te komen, maar ook om bij te zijn. Josh heeft een ontzettend aanstekelijk enthousiasme als hij op het podium staat, waardoor ik ook voortdurend een enorme glimlach op mijn gezicht had. En zeg nou zelf: wie een tekst als 'if this was the Cold War we could keep each other warm' weet te schrijven, is toch briljant?


Een andere artiest die ik lang ondergewaardeerd heb, is Tom McRae. Ik schreef toen: 'Onverwachts mooi, onverwachts verslavend: Tom McRae. Eerlijk gezegd kende ik alleen zijn nummers Walkin' 2 Hawaii en The Boy With The Bubblegun. Het is ongelofelijk dat dit genie me nooit is opgevallen! Wat een kerel! Wat een stem! En vooral: wat een teksten!' Sinds het concert heb ik zijn muziek ontzettend vaak beluisterd. Vooral tijdens de donkerdere dagen heb ik zijn stemgeluid graag om me heen: Tom's muziek luister je als je je niet zo lekker voelt. Sloffen aan, een dikke trui, warme chocomel en kom maar met dat kippenvel! Tijdens het concert maakte ik een filmpje van het nummer Walkin' 2 Hawaii. Dit nummer staat nog steeds hoog in mijn favorietenlijst. Zie en huiver!


Onverwachte concerten zijn vaak het leukst, zo ook dat van Teitur. Ik kwam er pas 's middags achter dat hij die avond zou spelen in de W2 in Den Bosch. In tegenstelling tot de dag van het concert van Thomas Dybdahl, was het die dag echt hondenweer. De sfeer in de zaal werd er echter niet minder om! Teitur speelde voornamelijk liedjes van zijn nieuwste cd, maar vooral de oudere nummers zorgden bij mij voor een goed humeur. Wat te denken van het nummer One And Only, bijvoorbeeld! Ik zag alle geliefden (inclusief mijzelf) hun telefoontjes in de lucht steken, om de thuisgebleven partners mee te laten genieten van dit liefdeslied. Volgende keer ga ik zeker weten samen met Karin naar zijn concert!

Ook juweeltjes: Angus & Julia Stone. Hilde kwam met een reclame waarin mooie achtergrondmuziek te horen was. Na even Googlen kwamen we erachter dat het het nummer Paper Aeroplane van Angus & Julia Stone was. Niet veel later zagen we dat ze een week later op zouden treden in de Melkweg! Hilde en ik reisden dus af naar Amsterdam om hun schattige nummers live te kunnen horen. Als ik hun cd nu weer aan zet, herinner ik me de onbezorgdheid van de in aantocht zijnde zomer en de mooie tijd in Rome met Karin. Fijn fijn fijn!

Last but not least in deze lijst is de lovely Nina Kinert. Ik leerde haar kennen als het voorprogramma van Ane Brun in Tivoli en Paradiso. Niet veel later was ze zelf het hoofdprogramma van een concert. Ik zag haar live in Utrecht en mijn eigen hometown Nijmegen en ze bleek niet meer de lieve Nina van het eerste voorprogramma: haar laatste cd is lekker pittig! En te merken aan de nummers die nog niet op cd verschenen zijn, maar al wel te horen waren tijdens haar concerten (zoals Push It en Wings),  wordt haar nieuwe cd nóg pittiger. Ik kan niet wachten!

Fotografie heeft op McMies altijd een belangrijke rol gespeeld. Niet alleen waren de groepsfoto's leuk ter illustratie; ook mijn wat kunstzinnigere foto's kon ik hier kwijt. Sinds een paar jaar staat ook mijn portfolio (onder de naam MicCS) online en als McMies uit de lucht gaat, zal op MichelleStapel.nl de bezoeker meteen doorverwezen worden naar dit portfolio.

Hieronder staan mijn tien favoriete foto's. Iedere foto representeert een ander aspect van mijn fotografie. Ik heb bijvoorbeeld nog veel meer mooie macrofoto's gemaakt, maar het blaadje is daar zeker één van mijn favorieten van. En er zijn ook nog heel wat andere goede landschapsfoto's, maar de ruïne steekt er met kop en schouders bovenuit. Ik zal in ieder geval altijd lekker foto's blijven maken! Pin me er niet op vast, maar als blijkt dat ik het digitale leven teveel mis, komt er ter zijner tijd misschien wel eens een fotolog... Voorlopig laat ik jullie in ieder geval genieten van mijn portfoliowaardige pictures!

Natuurlijk is studeren het hoogste doel van student zijn. Gelukkig komt er ook nog heel wat meer bij kijken: uitgaan, samen eten, bankhangen... De prachtigste weerspiegeling van mijn studentenleven kun je zien in het stukje 'Hier'. Hierin is duidelijk te zien hoe hyperactief, bijna manisch ik vroeger was. Ik was haast vergeten hoe mijn lachbuien vroeger in één seconde konden omslaan in chagrijnigheid. Maar dit stukje laat ook zien hoe ontzettend ik de slappe lach kon hebben met Jessica, bijvoorbeeld tijdens dansjes op de Pittige Tijden-house. En  ook al reageerde ik niet zo lief op het nieuws dat ze een nieuwe kamer had: Lotte was toen ook al niet meer weg te denken uit mijn leven.

'Jessica en ik luisterden muziek, we playbackten en maakten daar filmpjes van. We hadden echt zoooo veel lol, ik zou het hier op kunnen schrijven maar het zou misschien voor 5,8% duidelijk worden hoe leuk we het hadden. Ik krijg weer een enorme glimlach op mijn gezicht als ik eraan terugdenk (Jessica: "Oh, het doekje." of ik: "Banaan. Ish bloem.").'

Nadat Lotte verhuisd was naar haar nieuwe kamer, was ik daar steeds vaker te vinden. Op een gegeven moment, ik denk tijdens de eerste helft van het tweede studiejaar, logeerde ik minstens één nacht per week bij haar. Haar kamer voelde meer als thuis dan dat mijn eigen kamer ooit gevoeld had. En dat leidde er uiteindelijk toe dat ik mensen uit haar buurt wilde ontmoeten. Vervolgens maakte ik kennis met overbuurjongen Jochem, onderbuurjongen Arjan en iemand die verderop woonde. Ik had wel vaker van die impulsieve acties, zoals zomaar in de trein naar Amsterdam stappen en vervolgens de nacht doorhalen met mensen die ik nog niet eerder had ontmoet. What can I say? Ik was jong en onbesuisd... ;-)

Misschien was het mooiste moment dat in de categorie 'studentenleven' valt, wel die ene avond in het Kronenburgerpark. We hadden McDonald's-voedsel gegeten met een grote groep, maar uiteindelijk waren alleen Lotte, Jessica, Evelien en ik nog over. De zomervakantie was in zicht en het was al heerlijk warm buiten. Ik heb geen idee meer waar we het allemaal over hebben gehad, maar ik weet nog wel dat ik me helemaal nergens zorgen meer om maakte. Ik voelde me gelukkig, omringd door deze mensen, op die plek.


Ik vond het altijd verschrikkelijk als er lange tijd niets nieuws op mijn site kwam te staan. In de zomervakantie zorgde ik er dus altijd voor dat ik, in de weken voordat ik weg zou gaan, al een aantal stukjes had geschreven, die tijdens mijn afwezigheid online kwamen te staan. Die stukjes waren meestal flashbacks naar het afgelopen jaar: alle hoogtepunten kwamen nog een keer aan bod - eigenlijk precies hetzelfde concept als dit, dus. In de zomervakantie van 2006 schreef ik een uitgebreide woordenlijst met alle woorden die ik samen met The Gang had uitgevonden. Over het algemeen is het een lijst van daar-had-je-bij-moeten-zijn-woorden, maar toch vind ik nog steeds dat bolly opgenomen moet worden in de Van Dale.

Antennes. Wanneer twee mensen vaak precies hetzelfde denken, hebben ze antennes op hun hoofd. In dezelfde categorie: connecties, Stapmans (Stapel-Sigmans).
Bolly. Dit is de vervanging van het woord 'dinges'. In alle situaties te gebruiken: "Hé, Bolly!" of "Wat doet die bolly daar?".
Kedeng. Vooral goed in situaties waarbij iemand tegen iets aanknalt/-loopt/-stoot.
Koe. Om aan te geven dat iets heel veel is. Bijvoorbeeld: "Het is echt koeiendruk hier!"
Paal. Niet iedere paal die men tegenkomt, mag zo aangesproken worden. Een paal is namelijk alleen een paal als er ranzige dingen over gezegd worden. Zoals Jessica erg vaak roept, (zij is dan ook de paalerigste persoon van onze groep), bijvoorbeeld in de bus: "Ik heb geen paal!"

Het stappen (vooral de vierwekelijkse MFV-feesten) horen zeker ook bij het studentenleven. Vaak schreef ik daar onbegrijpelijke stukjes zonder aanhalingstekens over, of plaatste ik alleen wat foto's. Een stukje dat mooi uitbeeldt hoe zo'n avond eruit zag, is 'Op een nacht kom je thuis'. Samen eten, indrinken en dan stappen tot diep in de nacht: ik vond het heerlijk! Getuige daarvan zijn natuurlijk de vele uitgaansfoto's!


Met Florentine, Lotte en RJ in de El Sombrero.


Met Jessica, Evelien en Annelies tijdens een MFV-feest.
Bij BMW eindigde een blok van vier weken altijd met een bloktoets. In de vierde week ging iedereen dan ook altijd hard aan de slag - vaak omdat het in de eerste drie weken niet echt van studeren was gekomen. Ik kan me één zo'n studeerdag nog goed herinneren: we (The Gang = CvB = Club van Blub) waren er allemaal klaar mee en we waren ook toevallig allemaal tegelijk op MSN. De groepsknuffel was overweldigend!


Ik had het net al even over de vele avondjes die ik op Lotte's kamer doorbracht. Soms was Lotte zelf weg, maar vaak waren we lekker met z'n tweetjes. Hingen we daar op de bank met heel veel ongezond eten voor onze neus, een cheesy tv-programma aan en af en toe een glas Martini in onze hand. Ongelofelijk dat we soms alleen een bak Mona Schepijs aten als diner! Tegenwoordig koken we (gelukkig) heel wat gezonder... Maar al die ongezondheid neemt natuurlijk niet weg dat het altijd weer een feestje was om met Lotte te bankhangen!

'De ijsavonden zijn intussen al bijna traditie - hoewel we dat alleen in de zomer doen. Normaal eten we wel redelijk gezond, en ook donderdagavond hadden we elkaar plechtig beloofd een gezonde maaltijd te maken. Salade met uitgebakken spekjes en champignons enzo, erg lekker. Stonden we daar in de supermarkt: "Spekjes dus." ... "Broodjes met knakworst?" Ideaal!'

Na twee jaar hield ik het voor gezien op de medische faculteit. In de zomer van 2007 verplaatste ik mezelf naar de letterenfaculteit, waar ik fijn Nederlandse Taal & Cultuur ging studeren. De introductie was, ondanks dat het een stuk saaier was dan de intro van BMW, onvergetelijk. Op de eerste avond leerde ik Karin kennen en die week zijn we niet meer gestopt met praten. Tot diep in de nacht (of: tot Karin de laatste trein naar Arnhem moest halen) zaten we op mijn kamer, niet toegevend dat we elkaar wel méér dan leuk vonden. En behalve de klik met Karin, had ik ook meteen een klik met The Crowd. Natuurlijk hield ik een introverslag bij en ik liet zelfs Karin en Wendy een paar dagen schrijven, omdat ik zelf op vakantie was. Het hele verslag kun je hier en hier en hier en hier en hier en hier en hier en hier lezen.


De allertofste activiteit die ik met The Crowd heb gedaan, is optreden op het kerstfeest van de opleiding Nederlands onder de naam 'The Christmas Crowd'. Karin had de tekst van All I Want For Christmas Is You van Mariah Carey herschreven tot een lofzang op de docenten, waarin we ook nog eens onze excuses maakten voor de drukte die werkgroep A altijd met zich meebracht. In de weken voorafgaand aan het kerstfeest, oefenden we in de pauzes op de twintigste verdieping, en Noor regelde prachtige kerstoorwarmers, zodat we lekker opvielen op het podium. Aan het gelach van de docenten te horen, vonden ze het een geweldige performance!

'Elke keer proberen wij weer stil te zijn
Maar binnen The Crowd is al het kletsen veel te fijn
Het is gewoon te leuk, dus steeds weer in een deuk
Maar in het kader van de kerst doen wij heel erg hard ons best
Om toch eens wat stiller te zijn!'

Als echte Nijmeegse student kun je de Vierdaagsefeesten natuurlijk niet overslaan. De eerste zomer dat ik hier woonde, werd de Vierdaagse afgelast vanwege de hitte. Het jaar daarop haalde ik een nacht door samen met Lotte. We zwaaiden zelfs de eerste wandelaars uit... Het derde jaar ging ik wat vroeger naar bed, maar was ik wel alle dagen in de binnenstad te vinden. Het vuurwerk, de optredens en Roze Woensdag: ik was van de partij! Ook dit jaar vierde ik de Vierdaagsefeesten weer met Lotte. Het was lang geleden dat ik een avondje was gaan stappen en de Martini, de witte wijn en het bier smaakten dan ook goed! Er is één ding dat nog op mijn verlanglijstje van to do-dingen staat, en dat is zelf de Vierdaagse lopen. Ambitieus, wellicht zelfs onhaalbaar, maar óóit wil ik die finish halen!

In de afgelopen vijf jaar heb ik ontelbaar veel uitstapjes gemaakt naar verre en exotische oorden. Op vakantie gaan is me met de paplepel ingegoten: vroeger waren we ieder lang weekend en iedere vakantie met de caravan of tent op pad. Soms werd het zelfs een beetje te veel en vond ik het fijner om lekker thuis te blijven, maar over het algemeen vond ik het heerlijk om een paar dagen of weken weg te zijn uit het dagelijkse leven.

Toen ik mijn eindexamen gehaald had, kreeg ik van mijn ouders een prachtig cadeau: ik zou met mijn vader een paar dagen naar Rome gaan. Ik was als gymnasiast nog nooit in Rome geweest; wij hadden in 5VWO de Bossche zusterstad Trier bezocht. Een bezoek aan Rome was natuurlijk de kroon op mijn gymnasiumcarrière! Zo kwam het dat ik vier dagen met papa door deze fantastische oude stad struinde. We zagen alle belangrijke (en dus ook toeristische) gebouwen en pleinen van Rome, op de Vaticaanse musea na: die bleken het hele weekend gesloten te zijn. Deze vakantie is voor mij een heel waardevolle herinnering, en natuurlijk ook een mooie afsluiting van mijn VWO-tijd!

Eén van de fijnste vakanties (en de meest luxe, ongetwijfeld) was de trip naar Florida in 2006. Mijn ouders, Edward en ik waren er al een aantal keer eerder geweest, maar dit was duidelijk de meest relaxte keer. We bezochten pretparken, reisden rond, zwommen in de zee en bezochten bijvoorbeeld Key West. Het was ook de eerste keer dat ik in Florida was dat ik een goede camera bij me had, waarmee ik dan ook ontzettend veel foto's heb gemaakt. In die tijd vond ik het nog heel moeilijk om zonder internet te zitten, dus als ik een halfuurtje niets te doen had in het hotel, dook ik meteen achter de computer om een stukje te schrijven. Ik heb dus ook een vrij compleet vakantieverslag gemaakt toen, dat je hier en hier en hier en hier en hier terug kunt lezen.


Bij het Southernmost Point in Key West.
In de zomervakantie van mijn eerste studiejaar ben ik voor het eerst alleen op vakantie gegaan. Ik mopperde op mijn weblog dat ik ook heel graag eens op uitwisseling zou gaan (Edward zat toen in Frankrijk), waarop Petra reageerde dat ik wel eens naar haar mocht komen! Aangezien zij in Washington DC woont, was dat natuurlijk een ontzettend verleidelijk aanbod! Ik heb er dan ook volmondig 'ja' op gezegd en de vliegtickets waren al snel aangeschaft. In augustus stapte ik op het vliegtuig en een tiental uur later werd ik opgehaald door Petra en Rick. In acht dagen liet Petra me alle in's en out's van Washington zien: van de verschillende War Memorials tot aan Old Town Alexandria en van de Great Falls tot aan de plaatselijke supermarkten. Het was best spannend om in mijn eentje zo'n eind weg van huis te zijn, maar het was het helemaal waard! Ook van deze trip heb ik een verslag bijgehouden, dat hier en hier en hier en hier en hier en hier en hier en hier  te lezen is.

Zolang ik me kan herinneren gaan we met het gezin in de zomervakantie een paar weken kamperen in Frankrijk (2005, 2006, 2007, 2008). Er zijn een paar uitzonderingen (één zomer Amerika, een paar zomers Spanje), maar de laatste jaren konden we ons hart weer ophalen bij stokbrood, jeux de boules en zaterdagmarktjes. Het afgelopen jaar ben ik niet meer met mijn ouders meegeweest, maar de traditie is voortgezet: Karin en ik waren dit jaar bijna twee weken in het midden van Frankrijk te vinden!


Deze foto is uit 2004; kijk eens wat een jonkies we toen nog waren!
Een vakantie waar ik ook mooie herinneringen aan heb, is het weekendje met The Gang in Zeewolde. Niet de meest spectaculaire bestemming ooit, maar gelukkig hadden we elkaar, zal ik maar zeggen! En we hadden ook genoeg drank, en een kinderboerderij, en minigolf, en een boottocht, en een spannend cadeautje voor Sanne, en een gaaf schrijfbordachtig ding, en heel harde & fijne muziek in Jessica's auto. Ik moest echt weer afkicken toen ik thuiskwam - ik heb nog nooit zoveel heimwee gehad naar een vakantie als toen.


Er is nog maar één vakantie die we altijd met z'n vieren vieren: het weekendje aan de Moezel tijdens de carnavalsvakantie (2005, 2006, 2007, 2008, 2009). Dat weekendje is echt traditie ten top: ieder jaar maken we dezelfde wandeling naar het dorp, drinken we in hetzelfde café chocolademelk, proberen we op dezelfde manier het haardvuur aan te maken en eten we in hetzelfde restaurant schnitzels. Ook het uitzicht verandert nooit en ik vind het heerlijk. Mijn moeder vroeg vorige week of ik nog zin had om dit jaar daar weer heen te gaan. Mijn antwoord? Jaaaaa, ik wil!

Rome komt maar liefst twee keer in deze top tien voor. Met Karin ben ik namelijk in maart 2008 voor een paar dagen naar Rome gegaan. Karin heeft daar drie maanden gewoond en we hadden allebei zo'n zin om daar weer heen te gaan, dat de knoop al snel was doorgehakt. Pas in die midweek - Karin en ik waren toen vier maanden bij elkaar - realiseerde ik me hoeveel Karin me waard is. We hebben rustig door de stad geslenterd (we hadden immers alle attracties al eerder gezien) en genoten van het met elkaar zijn. In de zomer van 2008 zijn we naar Leuven gegaan en met kerst naar Parijs; stedentrips zijn zeg maar echt ons ding. Maar geen van die weekendjes haalden het bij Rome: dat was niet te evenaren!


Voor de San Giovanni op de laatste dag.
Ook met The Crowd heb ik al een paar mooie plaatsen bezocht (onder andere Groenlo en Heerlen), maar de mooiste Crowd-vakantie was natuurlijk de studiereis naar Edinburgh. Dat moest natuurlijk heel leerzaam zijn (en dat was het kwartiertje in het schrijversmuseum ook wel), maar het belangrijkste was natuurlijk dat het heel gezellig was! Met z'n achten lagen we in één kamer in het hostel, we gingen op een trip langs de lochs van Schotland en we genoten van de eerste zonnestralen. Ik ben benieuwd waar de SVN ons dit jaar gaat brengen!


Met de hele groep in de Schotse hooglanden.

Behalve de studiereis maakte ik dit jaar nog een andere leerzame vakantie mee: het BID-weekend van Dito!, waarbij BID staat voor Bevordering Interne Deskundigheid, natuurlijk. In een huis op een camping in een dorpje vlakbij Nijmegen leerden we allerlei nieuwe vaardigheden en gesprekstechnieken. Maar behalve dat leerden we elkaar ook steeds beter kennen en vertrouwen. En natuurlijk was er ook genoeg ruimte voor plezier, zoals trampolinespringen en steppen en verstoppertje spelen en bier drinken. Het was een ontzettend intensief weekend, maar ik ben blij dat ik het mee heb gemaakt!

Last but not least (dit is immers op chronologische volgorde): dit jaar ging ik voor het eerst met Lotte een weekendje weg! We kennen elkaar al vier jaar, we woonden praktisch samen (daarover later meer), maar we waren nog nooit met elkaar op vakantie geweest. Nadat we de film Once hadden gezien, wisten we het zeker: we wilden naar Dublin! Zo geschiedde, en hoe! We zaten in een relaxed hostel, we leerden nieuwe mensen kennen, we dronken Guinness en Starbuckskoffie, we bewandelden de kliffen bij de kust, we gingen uit tot diep in de nacht, we bezochten mooie gebouwen en Lotte speelde piano in een grote muziekwinkel. Dublin bleek een perfecte stad te zijn en het was dan ook echt weer even wennen toen ik weer terug in Nijmegen was. Ik vond het super! Dus euh... volgend jaar weer?

Lang, lang geleden zat ik op het VWO. Ik deed het profiel Natuur & Gezondheid, wat eigenlijk altijd nèt iets te moeilijk was. Dat is ook wel te zien aan de resultaten die ik haalde voor bijvoorbeeld wiskunde en natuurkunde: de cijfers kwamen zelden boven de 5,5. En mopperen dat ik dan weer deed... Eigenlijk was het al heel lang duidelijk dat mijn talenknobbel veel groter was dan al mijn bèta-bultjes bij elkaar. Zo won ik bijvoorbeeld het Groot Dictee der Nederlandse Taal, waar alle vierde-, vijfde- en zesdeklassers aan mee mochten doen. En omdat ik minder dan twintig fouten had, kreeg ik als prijs zelfs €200!

De tijd van het centraal examen brak aan. Ik zwoegde, ik zweette. Ik maakte samenvattingen, ik stond om vier uur 's ochtends op en ik maakte miljoenen proefexamens. Ik durfde niet te hard te hopen, maar op 16 juni 2005 kwam het verlossende woord: ik was geslaagd! Met slechts één onvoldoende op mijn cijferlijst had ik mijn gymnasiumdiploma gehaald. Ik had niet trotser op mezelf kunnen zijn!


Hier zet ik mijn handtekening onder mijn diploma.
Al in de herfst van 2004 was ik naar de Radboud Universiteit gegaan om mee te lopen bij de studie Biomedische Wetenschappen. Ik wist al zó zeker dat ik dat wilde gaan studeren, dat ik verder geen enkele andere opleiding meer heb bezocht. De sfeer op de universiteit, maar ook de combinatie van geneeskunde en onderzoek, zorgden ervoor dat ik niets liever wilde dan dat het eerste studiejaar begon. Een eerste studiejaar kan natuurlijk niet van start gaan zónder introductie. Tien dagen geen slaap, maar wel tientallen nieuwe vrienden erbij!


Nijmegen, Nijmegen, gekkenhuis met groepje negen!
Het spannendste van het eerste jaar BMW was ongetwijfeld het bodypaintpracticum in het tweede blok. Sta je daar opeens in je beha... Lotte, Jessica en ik waren meteen heel intiem, haha! Als ik er achteraf op terugkijk, vind ik het ontzettend gaaf om te zien hoe relaxed onze werkgroep was. Dat ik foto's mocht maken (die natuurlijk wel binnen de groep bleven), was echt supercool!

Naast de vele onboeiende colleges, waren er gelukkig ook geregeld practica die wél de moeite waard waren. Zo deden Lotte en ik ooit een practicum waarbij de ogen centraal stonden. Bij één proefje kregen we een speciale bril op en werden we heel hard rondgedraaid op een bureaustoel. Vervolgens kon je heel goed de vestibulaire nystagmus zien, waarbij de ogen heen en weer blijven flitsen. Ik weet het fijne er niet meer van (misschien Lotte nog wel?), maar Wikipedia is in dit geval vast voldoende!

Maar ik heb me bij BMW het beste vermaakt tijdens de onderzoeksstage in het eerste jaar. Iedereen had al vakantie, behalve de eerstejaars van BMW. Op het eerste gezicht was het heel oneerlijk, maar achteraf was dat één van de leukste tijden van BMW! Samen met Lotte, RJ, Hein en Eveline ('Waar is ze nou!?') was ik tien dagen lang te vinden op de afdeling dermatologie. We moesten bij mensen met atopisch eczeem een telefonische vragenlijst afnemen. Dat was op zich al best leuk, maar het was nog veel leuker om ons te verstoppen onder tafels, om 's avonds na het eten weer terug te gaan naar het ziekenhuis en daar ons toetje op te eten en natuurlijk om piraten te tekenen. Het jaar erop hebben we nog vaak met elkaar gegeten (onder de noemer: onderzoeksstagereünie) - onder andere een mega-kookworst, weet ik nog. Ja, het was echt geweldig!


Onder de middelste piraat staat: 'Houten been (geen condoom, RJ!)' Hahaha.
Na twee jaar BMW gestudeerd te hebben, ben ik overgestapt naar de opleiding Nederlandse Taal & Cultuur. De koek was op, om maar weer eens archaïsche uitdrukkingen te gebruiken. Bij Nederlands bleek ik veel beter op mijn plek te zitten. Niet alleen begreep ik het ineens allemaal veel beter (die talenknobbel zat er nog steeds), maar ook de kleinschaligheid van de opleiding deed me goed. Docenten noemden me ineens bij naam en een aantal van hen bleken na verloop van tijd zelfs mijn weblog te volgen (hallo mevrouw Rem!). De docenten waren ook vaak onderwerp van de stukjes op McMies. Zo schreef ik ooit een uitgebreid relaas over de namen van de docenten, naar aanleiding van een artikeltje uit de NRC Next. Er waren verdacht veel docenten letterkunde met een 'o' en/of 'j' in hun naam: Jos Joosten, Johan Oosterman, Jos Muyres, Rob van de Schoor...

Het zijn niet alleen de docenten die ervoor zorgen dat ik vaak met plezier naar college ga; ook inhoudelijk vind ik NT&C helemaal het einde. Natuurlijk is het één leuker dan het andere (lees: beeuh, letterkunde), maar zelfs de minder leuke vakken zijn de moeite waard. Zo was intertekstualiteit één van mijn favoriete onderwerpen tijdens het eerste jaar. Hoe goed je dat wel niet toe kan passen op het dagelijks leven, onvoorstelbaar! McMies hangt helemaal aan elkaar van intertekstualiteit, maar ook in liedjes zijn vaak interteksten terug te vinden. Zoals in het nummer Pre-Berlin van a balladeer, waarin een regel voorkomt uit het nummer Don't Panic van Coldplay. Het is dat ik taalbeheersing nog nét iets interessanter vind, maar anders...

Nou zijn natuurlijk alle docenten fantastisch, geweldig en ongeëvenaard (ik moet ze ten slotte nog twee jaar te vriend houden, haha), maar er is er één die er voor mij die er met kop en schouders boven uit steekt: meneer Haeseryn. Ik heb zelden zo'n gestructureerde docent meegemaakt. Zijn vakgebied is dan misschien niet ieders favoriet, maar hij wist uiteindelijk toch het grootste deel te laten slagen! Om hem te bedanken voor zijn inzet en oneindige geduld, schreef ik 'Een ode aan meneer Haeseryn'. En zo zou ik natuurlijk enkele tientallen odes kunnen schrijven, want iedere docent heeft een speciaal plekje in mijn hart! ;-)


Een deel van het docententeam.
Er is één enorme mijlpaal die ik dit jaar eindelijk heb bereikt, één ding waar ik vier jaar lang heel hard voor heb gewerkt. Bij BMW is het me nooit gelukt en ook het eerste jaar van NT&C draaide mijn harde werken op 'niets' uit. Op één vak na had ik alle studiepunten gehaald; ik mocht dus gewoon door naar het tweede jaar, maar dan wel zonder propedeuse. Vanaf januari tot juli heb ik opnieuw colleges gevolgd bij mevrouw Jensen en meneer Van de Schoor en dit keer is het me wel gelukt: ik heb mijn propedeuse! Op 15 oktober, na de propedeuse-uitreiking, ga ik dan ook een fijn feestje vieren met al mijn loved ones. Dat mag ook wel, na vier jaar!