Ane Brun. Maandagavond ging ik nog speciaal op en neer naar Den Bosch omdat ik het concertkaartje was vergeten, en vanaf dinsdag heb ik uren besteed aan het maken van de tekening. In één week tijd heb ik zo'n tweehonderd keer naar haar geweldige liedjes geluisterd. Ik ben dus eigenlijk full time bezig geweest met bedenken hoe fantastisch het concert in Tivoli Oudegracht ging worden. En toch, ondanks die hooggespannen verwachting, was het concert nóg beter dan ik ooit had durven dromen.

Na een frietje op Nijmegen Centraal stapte ik in de trein naar Utrecht, waar ik om vijf over zeven aankwam. Het stortregende, dus ik besloot toch maar met de bus naar Tivoli te gaan. Eenmaal daar was de zaal nog niet eens open, dus had ik mooi de tijd om de batterijen van mijn camera te verwisselen en mezelf een beetje te fatsoeneren. Om half acht ging de zaal open en ik bemachtigde een plaatsje bij het midden van het podium. Het was nog niet zo druk en ik zag dat ik recht voor de microfoon stond, dus dat ik geen mooie foto's zou kunnen maken. Gelukkig waren de meisjes naast mij zo aardig om mij links van hen te laten staan, terwijl de rest van de eerste rij al volstond. Ik zag zelfs nog een kerel die ik bij het concert van Laura Veirs in Paradiso had gezien! Toevallig.

Om half negen dimden de lichten in de zaal en kwam Nina Kinert op. Ik kende haar al van het filmpje in de lift met Ane Brun, hoewel haar haar nu een stuk korter was. Ik was in dat filmpje meteen onder de indruk van haar stem, en ook live zong ze de sterren van de hemel. Prachtig hoe makkelijk zij van hoog naar laag kan vliegen. Ze zong vijf liedjes, waaronder een cover van de band Torpedo en een geniale uitvoering van Favourite Things van The Sound Of Music. Ze kreeg de zaal op haar hand toen ze ons meer dan één keer duidelijk maakte dat ze buiten de klapdeuren cd's zou verkopen: "And you will be buying them..!"

Nina Kinert.
Rond half tien kwam Ane Brun het podium opgelopen, met in haar kielzog The DMF String Quintet, Nina en de bassist.

De setlist:
Are They Saying Goodbye
To Let Myself Go
Humming One Of Your Songs
Balloon Ranger
Drowning In Those Eyes
This Voice
A Temporary Dive
Rubber & Soul
Petrified Forest Road
Laid In Earth
My Lover Will Go
Changing Of The Seasons
Treehouse
Song No.6

Toegift:
Where Friend Rhymes With End
The Dancer
Lift Me

Op het moment dat de eerste klanken uit Ane's keel kwamen, liepen de rillingen over mijn rug. Ze is live nóg beter dan ik had verwacht! Ze leek een beetje gespannen, haar glimlach brak pas door na afloop van Are They Saying Goodbye, toen het publiek haar een overweldigend applaus gaf.

De toevoeging van de strijkers aan de live-optredens is een fantastische zet geweest. De arrangementen zijn geweldig en in combinatie met Ane's stem en haar gitaren kwamen beiden nog beter uit. Ook de tweede en derde stemmen van Nina en celliste Linnea Olsson waren stunning.


Nina Kinert.
Halverwege het concert kwam ze wat losser. Ze maakte wat praatjes met het publiek - ze vroeg of er Scandinaviërs in de zaal waren, ze had ooit maar één show gehad waarbij dat niet zo was -, prees haar gitaarmaker en stelde haar band voor. Ze speelde zowel op haar gitaar als op de piano. Vooral bij This Voice, waarin een prachtig strijkarrangement zit, werd ze wat vrijer, ze dirigeerde van achter haar piano het String Quintet, erg grappig om te zien. Tijdens de uitvoering van Rubber & Soul, sowieso al één van mijn favoriete liedjes, had ik kippenvel op mijn hele lichaam. Het publiek moest mee hmm-en, er hing zo'n Ten Things To Win You Over van a balladeer-sfeertje. Fantastisch hoe Ane het publiek om haar vinger wond.


Ane Brun.


Ze speelde ook twee nog niet uitgebrachte nummers: Petrified Forest Road, een vrolijk nummer dat ze heeft geschreven tijdens haar tour door Amerika, en Treehouse. Maar vooral Changing Of The Seasons, een liedje waar ik sinds twee weken verslaafd aan ben, was onbeschrijfelijk mooi. "The relief of spring, the intoxication of summer rain, the clearness of fall, how winter makes me reconsider it all." <3

Tijdens Song No.6 legden de violisten hun instrument weg en waagden ze zich achter de microfoon. Het klappen werkte zo aanstekelijk! Een luchtig einde, voor een toch best wel zwaar concert.

Het applaus en gefluit na afloop waren oorverdovend - Ane deed zelfs haar vingers in haar oren. "We musicians are so sensitive!" Natuurlijk kwam ze terug voor een toegift, die begon met Where Friend Rhymes With End. Pas op dat moment drong de tekst tot me door. "My friend, you left me in the end. I can't believe I'm writing a song where friend rhymes with end. I guess I knew it all along, I guess I expected this song." Wauw.


Ane vertelde over PJ Harvey, de artiest van wie ze het liedje The Dancer coverde. Ze trad ooit op op een festival, waar PJ Harvey toevallig na Ane's concert op hetzelfde podium moest zijn. Ze was te zenuwachtig om haar ook maar aan te kijken, dus liep ze heel de tijd backstage rond te drentelen. Ik kan het me helemaal voorstellen.

Na een prachtige versie van Lift Me, met Nina in plaats van Madrugada, was het concert dan toch echt afgelopen. Zeventien nummers lang had ik genoten van Ane's stem en haar engelachtige verschijning en ik liep met een brede glimlach op mijn gezicht naar de foyer.


Ik besloot de cd van Nina te kopen en zag dat Ane en Nina een signeersessie gaven. Ik hoefde niet zo lang te wachten tot Nina kwam, en later ook Ane. Nina schreef zelfs mijn naam goed, ze heeft een nichtje dat ook zo heet. Ik vroeg aan Ane of ze mijn concertkaartje wilde signeren (haar cd's waren allemaal uitverkocht), en zei toen dat ik iets voor haar had gemaakt: de tekening. Ik zei dat ik heel bang en benieuwd was naar haar reactie, en toen ze hem open rolde stond ik te trillen van spanning. Gelukkig vond ze 'm mooi! Ze vroeg twee keer of -ie echt voor haar was, en boog toen ineens over de toonbank heen om mij te knuffelen en een zoen te geven. Ze stopte de tekening weg achter de riem van haar jurk, ik vertelde nog dat ik continu kippenvel had gehad tijdens het concert. Ik liep naar de uitgang, naar het station, de trein, diep onder de indruk van wat ik die avond had gezien en meegemaakt.

Ik ben een beetje verliefd.