Eén keer eerder was ik, als oefening, in mijn eentje naar een concert van a balladeer gegaan. Vrijdagavond (de dertiende!) ging ik dan voor het eerst écht alleen, naar het concert van Laura Veirs in de Paradiso in Amsterdam! Ik had de nodige voorbereidingen getroffen (lees: alle mogelijke routes uitgeprint) en ik zou mijn moeder op de hoogte houden waar ik was - ik vond het eigenlijk toch nog best wel eng om all by myself in Amsterdam te zijn en dan 's avonds nog terug te treinen...

Na een aangename trein- en tramreis was ik om half zes op het Leidseplein. Gelukkig was ik hier van de week al geweest met Ingrid en Desi, zodat ik wist waar ik heen moest. Ik at een overheerlijke cheeseburger en zat nog een half uurtje op een bankje in de zon (en stiekem voelde ik me heel volwassen dat ik dat allemaal in mijn uppie deed). Om zes uur liep ik richting Paradiso, waar de deuren net opengingen. Laura Veirs zou optreden in de kleine zaal, die op vijf mensen na leeg was. Ik zocht een mooi plekje linksvoor het podium en maakte een praatje met de barman. Om zeven uur werd het wat drukker en al heel snel daarna begon het voorprogramma, Your Heart Breaks.

Ik had die middag al wat muziek geluisterd via hun MySpace, en was meteen verliefd op het superschattige Will We Ever? Clyde had een raar hoofddeksel en praatte tussen de liedjes door heel veel. Dat maakte het nog een stuk leuker! Ze (of hij, ik ben er nog niet helemaal achter) zong gelukkig ook Will We Ever? en ik besloot om meteen haar cd te kopen. De bandleden waren eigenlijk ook erg grappig, de pianist speelde met blote voeten en ze lachten heel de tijd naar elkaar. Na afloop van het optreden (wat mij betreft kon de avond al niet meer stuk, zó leuk vond ik het) vroeg ik aan Clyde of ik de setlist mocht hebben. Ik kreeg het halfverscheurde, handbeschreven lijstje met liedjes, en toen bleek dat dat de enige setlist was die ze de hele European Tour had, haha.

Ik raakte aan de praat met een kerel die naast me stond. Wat me opviel was dat er opvallend veel mannen waren! En onder die mannen ook veel homo's en buitenlanders (Engelsen, Amerikanen).

Laura Veirs begon rond acht uur met haar performance. Zij en haar bandleden hadden allemaal zeer bijzondere kostuums aan: Laura droeg een geruit jurkje en de bandleden (de Saltbreakers) een pak, waar allerlei vilten dingen op genaaid waren. Heel apart! Ze was ook een stuk kleiner dan dat ik had gedacht, en haar haar was kort.


De setlist:
Pink Light 
Saltbreakers
Nightingale
Wandering Kind
Parisian Dream
Cast A Hook
Shadow Blues
Where Gravity Is Dead
Ocean Night Song
Drink Deep
onbekend liedje (volgens setlist: Secret Someones, maar dat was het niet)
To The Country
Phantom Mountain
Black Butterfly
Don't Lose Yourself

Toegift:
Galaxies
Wrecking

Toegift van de toegift:
Wind Is Blowing Stars

Laura was een stuk afstandelijker dan Clyde. De Saltbreakers (die overigens ook de bandleden van Your Heart Breaks waren) waren leuk! Grappig en alternatief en ze speelden goed samen met Laura. Ik moest even wennen dat Laura bijna niet lachte; alleen na afloop van een liedje zei ze "Thank you" en dan verscheen er even een glimlach om haar mond. Af en toe vertelde ze iets, bijvoorbeeld over The Young Rapture Choir (een Frans kinderkoor dat haar liedjes heeft gecoverd) en over haar gitaar die steeds ontstemd raakte. Ik vond het zo lief als ze tegen de Saltbreakers zei: "I'm ready when you are." Sommige liedjes raakten me echt. Het leek een beetje of Laura onverschillig was, maar intussen was ze zó breekbaar door de liedjes die ze speelde.


Ze speelde veel liedjes van haar nieuwe cd (Saltbreakers, hoe verrassend), vooral Saltbreakers en To The Country waren tof. Ik zag op de setlist al staan dat ze Secret Someones ging spelen, maar toen het eenmaal zo ver was, speelde ze toch een ander liedje. Ik zat net te bedenken of ik een favoriet liedje heb wat ze speelde, maar eigenlijk vond ik ze allemaal wel erg tof! Liedjes die er uit sprongen en waarvan ik nooit eerder had gedacht dat ze zo mooi waren: Nightingale, Wandering Kind en Parisian Dream. Die kwamen ook nog eens allemaal achter elkaar, haha.

Iemand uit het publiek riep of ze Galaxies wilde spelen en dat deed ze dan ook in de toegift. Het applaus hield niet meer op, het werd zelfs steeds harder. Daarom kwam ze terug voor nóg een toegift. "I thought I was done, but it looks like I'm not." Na een akoustische solo-uitvoering van Wind Is Blowing Stars was het dan echt afgelopen. Ik praatte nog wat na met twee jongens, kocht een cd van Your Heart Breaks en ging met de metro naar Amsterdam Centraal. De trein naar Den Bosch was helaas net vertrokken, dus ik wachtte een half uur en was uiteindelijk om kwart voor twaalf weer thuis.

Ik vond het een bijzondere ervaring! Ja, het wachten was saai, maar het heeft ook wel iets om helemaal in je eigen beleving te worden meegesleept zonder dat je je druk hoeft te maken over iemand anders. Ik ben heel blij dat ik gegaan ben!