Vrijdag had ik het laatste reguliere tentamen van dit schooljaar. Vorig jaar had ik het tentamen twee keer met een onvoldoende afgesloten, dus dit was mijn derde kans. Samen met Jessica bereidde ik me vier weken lang voor, terwijl de rest gewoon een tweedejaars blok volgde.
Donderdagavond heb ik met Lotte nog even wat gedronken op een terrasje in de stad - ik was helemaal stressloos (maar of dat kwam door de wijn of door het feit dat we op een terrasje zaten, weet ik niet). Ondanks het slaaptekort, heb ik 37,5 punten van de 60 gehaald, dus een voldoende! Het was, op Inleiding Hoofdvakken na, meer dan een jaar geleden dat ik de rush beleefde van een voldoende. Ik was helemaal vergeten hoe goed dat voelde. Jes heeft het ook gehaald, dus het was dubbel feest!

Jes en ik hadden van tien tot twaalf tentamen (eigenlijk tot elf uur, omdat we heel snel klaar waren), terwijl The Gang & de rest pas om één uur hoefden te beginnen. Bovendien wilden we nog wachten tot zij klaar waren, zodat we met een groepje konden eten. Maar wat doe je vier uur lang in een sporthal als je niet van sporten houdt? Juist, dan ga je op grote zachte zwarte banken liggen onder een grote stoffige boom. Maar wat doe je dan als je vier uur lang op grote zwarte banken ligt onder een grote stoffige boom? Juist, dan ga je stomme spelletjes spelen. Dat resulteerde in de volgende geniale uitspraken:

- Ik: "Ik zie ik zie wat jij niet ziet en het is heel stoffig."
- Ik: "Ik zie ik zie wat jij niet ziet en het heeft een snor." Jessica: "Die Daar!" Ik: "Dat klopt, het goede antwoord is inderdaad 'Die Daar'!" Jessica met een Dieter-accent: "Ik ben zo blij dat ik Die Daar heet!"
- Ik over een vrouw met een rare paarse jas, inclusief puntmuts: "Ik zie ik zie wat jij niet ziet en het komt rechtstreeks uit Zweinstein wandelen."

Pff, wat had ik een buikpijn! Het werd nog grappiger toen we één of andere puzzel probeerden op te lossen en ik stiekem alle antwoorden ging checken. 'Zoon van Noach', drie letters, eerste letter een s, derde een m. Jessica: "Sam? Sum, Sim?" Ik: "Nee! Sem! Hoe kom je nou weer bij Sim? 'Mijn naam is Salabim, Sim Salabim, dat zeg je toch niet!?'"

Jullie begrijpen: wij hebben die vier uur prima overleefd. Toen de tweedejaars klaar waren, besloten we dat Jessica en Evelien bij mij in Den Bosch kwamen eten. Wij dus met de trein naar DB, mijn moeder opgehaald van haar werk, frietjes naar binnen gestouwd en heel veel grappige filmpjes bekeken. Filmpjes met voornamelijk Jessica in de hoofdrol, filmpjes waarvan de geniaalheid eerder nog niet hadden gezien en waardoor we niet meer konden ophouden met lachen.

Ik bracht Jes en Eef met de auto naar huis, langs het kanaal naar Heeswijk, luisterend naar Tom McRae's Walkin' 2 Hawaii. Er hing zo'n heerlijk zomervakantie-sfeertje. Onbezorgd, vrolijk, een beetje Kronenburgerpark-achtig. Met een dikke groepsknuffel namen we afscheid, een mooi einde van een perfecte dag.

Om jullie een net zo plezierige dag als die van mij te bezorgen, heb ik het geniaalste filmpje dat we vrijdag hebben gezien, op YouTube gezet. Wij zijn minstens zo geniaal als Carlo & Irene, vinden jullie ook niet?

Er gebeuren belangrijke dingen in mijn familie. Dingen die echt het vermelden waard zijn, omdat ze leuk en positief en gezellig zijn. (Mijn eigen sores laat ik maar even buiten beschouwing.)

Mijn vader was vorige week in Atlanta. Business. Maar naast die business die hij te doen had, bezocht hij ook het Martin Luther King-park, een honkbalwedstrijd van de Atlanta Braves en hij bekeek een film in het Fox Theatre. Zaterdagochtend was hij weer thuis en daar ben ik altijd dankbaar om, want je weet maar nooit wat er onderweg gebeurt.

Mijn moeder was gisteren jarig. Ze heeft de vruchtbare leeftijd van zevenenveertig bereikt en dat is natuurlijk minstens even zoveel hoera'tjes waard! Ik verraste haar door op dinsdagavond al thuis te komen, zodat we gisterochtend alsnog ontbijt op bed konden geven en konden zingen. Ook een hoera'tje voor de traditie!

Edward krijgt vandaag zijn rapport. Zijn onvoldoende-loze rapport. Zijn bewijs dat hij in één keer door mag gaan naar 6 gymnasium. Hij doet het beter dan ik, ik was altijd degene die in de zomer nog een (vriendschappelijke) taak moest maken. Ik ben zo trots op hem!

Om dat alles te vieren gingen we gisteren uit eten in Oisterwijk bij restaurant De Lind 63. Het eten smaakte verrukkelijk (lang leve de geitenkaassalades, kalfsbiefstukjes en crème brulée) en het was supergezellig. Ik moest heel hard lachen om dingen die ik nu niet meer weet en ik mocht ook nog eens terugrijden met de radio heel hard aan. Oh, what a feeling! When we're dancing on the ceiling!

Speciaal voor deze bijzondere gelegenheid: een foto uit de oude doos, zomervakantie een jaar geleden.

Eén van de leukste liedjes van het concert van Ane Brun: Petrified Forest Road. Ik word nog steeds vrolijk als ik haar lach zie als het liedje is afgelopen.

Ane Brun. Maandagavond ging ik nog speciaal op en neer naar Den Bosch omdat ik het concertkaartje was vergeten, en vanaf dinsdag heb ik uren besteed aan het maken van de tekening. In één week tijd heb ik zo'n tweehonderd keer naar haar geweldige liedjes geluisterd. Ik ben dus eigenlijk full time bezig geweest met bedenken hoe fantastisch het concert in Tivoli Oudegracht ging worden. En toch, ondanks die hooggespannen verwachting, was het concert nóg beter dan ik ooit had durven dromen.

Na een frietje op Nijmegen Centraal stapte ik in de trein naar Utrecht, waar ik om vijf over zeven aankwam. Het stortregende, dus ik besloot toch maar met de bus naar Tivoli te gaan. Eenmaal daar was de zaal nog niet eens open, dus had ik mooi de tijd om de batterijen van mijn camera te verwisselen en mezelf een beetje te fatsoeneren. Om half acht ging de zaal open en ik bemachtigde een plaatsje bij het midden van het podium. Het was nog niet zo druk en ik zag dat ik recht voor de microfoon stond, dus dat ik geen mooie foto's zou kunnen maken. Gelukkig waren de meisjes naast mij zo aardig om mij links van hen te laten staan, terwijl de rest van de eerste rij al volstond. Ik zag zelfs nog een kerel die ik bij het concert van Laura Veirs in Paradiso had gezien! Toevallig.

Om half negen dimden de lichten in de zaal en kwam Nina Kinert op. Ik kende haar al van het filmpje in de lift met Ane Brun, hoewel haar haar nu een stuk korter was. Ik was in dat filmpje meteen onder de indruk van haar stem, en ook live zong ze de sterren van de hemel. Prachtig hoe makkelijk zij van hoog naar laag kan vliegen. Ze zong vijf liedjes, waaronder een cover van de band Torpedo en een geniale uitvoering van Favourite Things van The Sound Of Music. Ze kreeg de zaal op haar hand toen ze ons meer dan één keer duidelijk maakte dat ze buiten de klapdeuren cd's zou verkopen: "And you will be buying them..!"

Nina Kinert.
Rond half tien kwam Ane Brun het podium opgelopen, met in haar kielzog The DMF String Quintet, Nina en de bassist.

De setlist:
Are They Saying Goodbye
To Let Myself Go
Humming One Of Your Songs
Balloon Ranger
Drowning In Those Eyes
This Voice
A Temporary Dive
Rubber & Soul
Petrified Forest Road
Laid In Earth
My Lover Will Go
Changing Of The Seasons
Treehouse
Song No.6

Toegift:
Where Friend Rhymes With End
The Dancer
Lift Me

Op het moment dat de eerste klanken uit Ane's keel kwamen, liepen de rillingen over mijn rug. Ze is live nóg beter dan ik had verwacht! Ze leek een beetje gespannen, haar glimlach brak pas door na afloop van Are They Saying Goodbye, toen het publiek haar een overweldigend applaus gaf.

De toevoeging van de strijkers aan de live-optredens is een fantastische zet geweest. De arrangementen zijn geweldig en in combinatie met Ane's stem en haar gitaren kwamen beiden nog beter uit. Ook de tweede en derde stemmen van Nina en celliste Linnea Olsson waren stunning.


Nina Kinert.
Halverwege het concert kwam ze wat losser. Ze maakte wat praatjes met het publiek - ze vroeg of er Scandinaviërs in de zaal waren, ze had ooit maar één show gehad waarbij dat niet zo was -, prees haar gitaarmaker en stelde haar band voor. Ze speelde zowel op haar gitaar als op de piano. Vooral bij This Voice, waarin een prachtig strijkarrangement zit, werd ze wat vrijer, ze dirigeerde van achter haar piano het String Quintet, erg grappig om te zien. Tijdens de uitvoering van Rubber & Soul, sowieso al één van mijn favoriete liedjes, had ik kippenvel op mijn hele lichaam. Het publiek moest mee hmm-en, er hing zo'n Ten Things To Win You Over van a balladeer-sfeertje. Fantastisch hoe Ane het publiek om haar vinger wond.


Ane Brun.


Ze speelde ook twee nog niet uitgebrachte nummers: Petrified Forest Road, een vrolijk nummer dat ze heeft geschreven tijdens haar tour door Amerika, en Treehouse. Maar vooral Changing Of The Seasons, een liedje waar ik sinds twee weken verslaafd aan ben, was onbeschrijfelijk mooi. "The relief of spring, the intoxication of summer rain, the clearness of fall, how winter makes me reconsider it all." <3

Tijdens Song No.6 legden de violisten hun instrument weg en waagden ze zich achter de microfoon. Het klappen werkte zo aanstekelijk! Een luchtig einde, voor een toch best wel zwaar concert.

Het applaus en gefluit na afloop waren oorverdovend - Ane deed zelfs haar vingers in haar oren. "We musicians are so sensitive!" Natuurlijk kwam ze terug voor een toegift, die begon met Where Friend Rhymes With End. Pas op dat moment drong de tekst tot me door. "My friend, you left me in the end. I can't believe I'm writing a song where friend rhymes with end. I guess I knew it all along, I guess I expected this song." Wauw.


Ane vertelde over PJ Harvey, de artiest van wie ze het liedje The Dancer coverde. Ze trad ooit op op een festival, waar PJ Harvey toevallig na Ane's concert op hetzelfde podium moest zijn. Ze was te zenuwachtig om haar ook maar aan te kijken, dus liep ze heel de tijd backstage rond te drentelen. Ik kan het me helemaal voorstellen.

Na een prachtige versie van Lift Me, met Nina in plaats van Madrugada, was het concert dan toch echt afgelopen. Zeventien nummers lang had ik genoten van Ane's stem en haar engelachtige verschijning en ik liep met een brede glimlach op mijn gezicht naar de foyer.


Ik besloot de cd van Nina te kopen en zag dat Ane en Nina een signeersessie gaven. Ik hoefde niet zo lang te wachten tot Nina kwam, en later ook Ane. Nina schreef zelfs mijn naam goed, ze heeft een nichtje dat ook zo heet. Ik vroeg aan Ane of ze mijn concertkaartje wilde signeren (haar cd's waren allemaal uitverkocht), en zei toen dat ik iets voor haar had gemaakt: de tekening. Ik zei dat ik heel bang en benieuwd was naar haar reactie, en toen ze hem open rolde stond ik te trillen van spanning. Gelukkig vond ze 'm mooi! Ze vroeg twee keer of -ie echt voor haar was, en boog toen ineens over de toonbank heen om mij te knuffelen en een zoen te geven. Ze stopte de tekening weg achter de riem van haar jurk, ik vertelde nog dat ik continu kippenvel had gehad tijdens het concert. Ik liep naar de uitgang, naar het station, de trein, diep onder de indruk van wat ik die avond had gezien en meegemaakt.

Ik ben een beetje verliefd.

Lang, lang geleden, in het memorabele middelbare school-tijdperk, tekende ik heel vaak en heel veel. Afgelopen dinsdag ben ik weer eens aan de slag gegaan met mijn potloden en doezelaars. Het resultaat: een tekening van Ane Brun op A3-formaat. Ik twijfel nog of ik hem vanavond, bij haar concert, aan haar ga geven...

Sylvia, de reisleidster van The Gang, stuurde ons een tijdje geleden een mailtje over een avond in het casino. Een heerlijk avondje met de meiden op stap en weer eens iets anders dan normaal! We begonnen de avond al goed, met een pannenkoekbaksessie op Annelies' kamer. Ik moet zeggen dat ik me het dramatischer had voorgesteld, zeven meiden die beslag in een pan mikken en hopen dat er een plat eetbaar iets van wordt gemaakt. (Jammer genoeg was Jolanda er niet bij...) Maar door het fantastische volgorde-systeem ("Ik eerst, daarna jij.") liep het allemaal op rolletjes! De beslagmakers hadden zelfs precies genoeg gemaakt voor drie pannenkoeken per persoon, hoewel Sylvia nog een wannekoek toverde uit het restje beslag.


Na het toetje en de afwas fietsten we naar de Waalkade. De meesten van jullie zullen wel weten dat de Waalkade een stuk lager ligt dan het centrum van Nijmegen, en dat je dus een flinke berg af moet om beneden te komen. De meesten van jullie zullen ook wel weten dat mijn remmen het sinds kort vrijwel niet meer doen. Gisteren ervaarde ik de combinatie van die twee omstandigheden: ik kneurde met een snelheid van 115 km/h, voor mijn gevoel dan, de berg af. Linda, de waaghals, trapte zelfs nog bij en Syl, het kneurbeest, haalde mij uiteindelijk nog in.

Gelukkig belandden we zonder kleerscheuren in het Holland Casino. Meteen toen ik binnenkwam merkte ik dat er een heel gespannen sfeertje hing. Ik rook de geldzucht en zag de dollartekens in de ogen van de gokkers. We waagden ons, met ieder tien euro aan fiches (ik heb geen idee of ze echt fiches heten, maar het klinkt beter dan 'muntjes van klei' ofzo), aan de Amerikaanse roulette. Later probeerden we ook de gokkasten, wat nogal hilarisch was omdat we er geen drol van snapten. Ik won nog wel een klein beetje, maar ik raakte het natuurlijk net zo hard weer kwijt. Eef wist er een mooie draai aan te geven: ze zei dat ze geen verlies had gedraaid, omdat ze gepland had tien euro uit te geven en ze had nog één euro over. Positief verlies, dus. Het duurde nogal een tijdje tot bij mij het kwartje viel - ik leek wel een langzame gokautomaat, haha.

Omdat het Ladies Night was, stond er een schaal met snoep (bijna in zijn geheel leeggegeten door onze Gang), en we mochten een gratis drankje! Natuurlijk is er voor zo'n gelegenheid geen passender drankje dan een Martini. In een Sex & The City-glas, jawel!


De avond eindigde voor mij en Jessica op de grote witte luxe bank, terwijl de rest nog stond te rouletteren. Ik moet zeggen dat ik het wel relax vond, met die leuke muziek (kuche-Boris-kuche) en die drop.

Om kwart over elf gingen we weer naar huis en jullie raden het al: we moesten die hele berg weer beklimmen! Dra-ma! Mijn begin was nogal sloom maar toen iedereen me in kwam halen en vooral Syl mij uitdaagde, ben ik toch maar even gaan sprinten. Ik won niet, helaas, maar het was wel weer goed voor De Conditie, haha!

Ik vond het casino echt een aparte ervaring. Ik voelde de adrenaline van de angst dat mijn ingezette geld in één seconde weg kon zijn. En ook de adrenaline dat je misschien wel gaat winnen. Ik snap waarom mensen gokverslaafd kunnen raken, maar ik denk niet dat ik ooit zo ver zal komen, maar voor een avondje uit vond ik het heel erg tof!

Een afstand van ruim zevenduizend kilometer. Mijn vader in Atlanta, wij gewoon nog thuis. Vaderdag vierden we vorige week al, maar vaderdag-op-afstand vieren is ook erg tof. Ons leven zou maar saai zijn als we geen webcams hadden!

Ik hou ervan om door Nederland te treinen om op bezoek te gaan bij vrienden. Lang leve mijn OV-kaart! Gisteren ging ik op bezoek bij Tim, die ik ontmoet heb bij het concert van Laura Veirs en met wie ik ontzettend goed blijk op te kunnen schieten. We speelden gitaar, luisterden muziek, maakte foto's van zijn ontzettend schattige kittens, we moesten lachen om onze 'veroveringen' (over een jongen wiens afkorting H-T is: "Hoi koffie, ha thee!"), gingen uit eten met een vriendin van hem, Karien, en doken daarna de kroeg nog in met nog wat andere vrienden. Vooral met Karien klikte het heel erg goed; zij is vanaf nu mijn sms-contact als ik me verveel en graag met iemand wil sms'en, haha. Ik ben dus alweer helemaal geïntegreerd daar in het hoge noorden! Moeten we echt snel nog een keer doen, Tim! Het was zelfs zo gezellig dat ik de allerlaatste trein naar Nijmegen pakte, dus ik was pas om half twee thuis...

Die laatste trein was een verhaal apart, omdat ik een stel kerels tegenkwam met wie ik verschrikkelijk de slappe lach kreeg. Richie, terwijl we net wegrijden uit Arnhem: "Is dit Nijmegen?" En ook, terwijl we het station van Nijmegen in reden: "Ik denk dat ik nog even blijf zitten, ik stap pas uit als de trein stilstaat." Dus.


Ik met Tim en Constantijn/Stijn.

Als je je verveelt is YouTube een fantastische oplossing om jezelf uit je lijden te verlossen. Gisteren had ik zo'n bui en ik ging op zoek naar filmpjes van mijn grote televisie-helden: Carlo & Irene. We kennen ze natuurlijk van het meest invloedrijke tv-programma allertijden: Pittige Tijden, of van de parodie op Willem-Alexander en Máxima. Het afgelopen seizoen van Life&Cooking hadden ze weer iets nieuws bedacht: Carlo als styliste Mari van de Ven en Irene als X-factor jurylid Marianne van Wijnkoop. Samen beoordeelden ze kandidaten op hun zang en uiterlijk. De tune werkt al aanstekelijk ("Wat een taleeeeeeeeeent!"), maar dat lachje van Carlo-Mari is al helemáál fantastisch.

Ik sta niet in voor de gevolgen (buikspierpijn, ademhalingsproblemen, zuurstoftekort, tranende ogen), dus aanschouw dit spektakel op eigen risico!

Dat is lang geleden: eten met de bijna-complete Gang! Wie er van de partij waren: Annelies, Evelien, Jessica, Linda, Sylvia & ik. Waar het diner plaatsvond: de kamer van Annelies. Wat we verder deden behalve ons volproppen met kersen, druiven, komkommer en Chicken Tonight: op bed liggen en foto's maken. Het was zo gezellig, warm, intiem, klef zonder viezigheid, gitaarspelen, chocolade en Pringles eten, tegen elkaar aan liggen en lamme armen krijgen van het omhooghouden van de camera. Het was zo'n Avond. Een aaneenschakeling van kon-het-altijd-maar-zo-blijven-Momenten. Nou ja, als het altijd zo kon blijven wil ik wel dat de televisie het doet zodat we Grey's Anatomy kunnen kijken, haha.

Het is altijd goed om een extra rondje om het Keizer Karelplein te fietsen als je nog niet klaar bent met het nabespreken van de avond, toch, Eef?